"તુષાર શુક્લ"

ખુલ્લી આંખે જોઈ રહ્યો,
મારો દરિયો સરકી ચાલ્યો રે, છાતીમાં આ રેત ઘૂઘવટો
હૈયા સરસો સાલ્યો રે..
લોક કહે હું મ્હાલ્યો રે !
વાસંતી એક સાંજ પરોવી સંબંધાયા સાવ અમસ્તું,
નામ પૂછો તો મૌન રહું,
ને રોમ રોમમાં ગમતું ગમતું. મહેક થયો'તો મનગમતી ને ફોરમ થઈને ફાલ્યો રે..
લોક કહે હું મ્હાલ્યો રે..!
સાવ અચાનક ઓટ થઈને
મોજું ચાલ્યું રમતું રમતું,

પગલું મારું પાણી પોચું,
પડે પડે ને ત્યાજ ઉપડતું. મનનો માનેલો મહેરામણ હાથથી મારે હાલ્યો રે..
લોક કહે હું મ્હાલ્યો રે !
પાંપણમાં બપ્પોરી સુરજ
ભડભડ બળતો આંજ્યો રે,
ઘેન ગુલાબી અંધકારને અજવાલાએ માંજ્યો રે.
આજ ફરી કેવડિયો કાંટો
રુદિયે મારે સાલ્યો રે.
લોક કહે હું મ્હાલ્યો રે !

"તુષાર શુક્લ"

સાવ રે અડોઅડ તું બેઠી'તી એમ ,શાંત સરવરના જળ શી પથરાઈ,
સર્જાયા વલયો જયાં પડી
સ્પર્શ કાંકરી ,
ને સ્પંદિત થઇ તું એ લહેરાઈ. કેટલાય વખતે હું અણધાર્યું આમ તને હળવેથી વ્હાલ ભર્યું સ્પર્શ્યો,
થઈને પતંગિયાનું ટોળું,
ત્યાં ઉડી ગયા વીતેલા એકાકી વર્ષો.
મળવાની સંભવના થઇ ગઈ'તી શૂન્ય,
એય ઓચિંતી જાણે છલકાઈ.. હાથમાં લઇ હાથ, સાવ બેઠા'તા પાસ,
જોશ જોવાનું હતું રમ્ય બહાનું,
" મળવાના યોગ નથી દેખાતા કોઈ"
એવું હાથની રેખાએ કહ્યું છાનું. આઘે રહી ઝૂરવાનું ભાખ્યું'તું દુ:ખ ,
ગયું વ્હાલપના સ્પર્શે વિસરાઈ.

"તુષાર શુક્લ"

આ તું રે ખીલી કે ખીલી રાતરાણી?
આમ ભલે રહે સદા અળગી અજાણી,
આજ સપનામાં રૂંવે રૂંવે માણી. લીસા સુંવાળા કોઈ સરવરમાં તરતી હો
એમ સરે હળવે હથેળીઓ, ધોધમાર ધસમસતી મસ્તીના વેગ થકી
ફાટફાટ નસનસની વેલીઓ, કેવડાની ગંધ થકી મોહિત ભુજંગ માણે અંગની સુગંધ સરવાણી. લંબાવી હાથ હજી અડકું જરાક ત્યાં જ ઝૂકી આવી'તી આખી ડાળી.
નાજૂક નમણાઈ તારી, વેગ ભરી વહી આવી,
પલભરમાં અંતર ઓગાળી, બોલ્યા વિનાય કેટ કેટલું એ કહી જાતી,
મૂંગી આ સ્પર્શ તણી વાણી.

"તુષાર શુક્લ"

આજ મેં તો વાદળને લઇ લીધું બાથમાં...
વાદળ સંગાથે એક આખું આકાશ મારી છાતી શું ભીસાયું બાથમાં.. ભૂલીને સાન ભાન હોઠે માંડ્યું જ્યાં મેં
મનગમતું મધમીઠું વાદળ,
ઘૂંટ ઘૂંટ પાણીનાં પીવાનો અનુભવ તો
કોરોધાકોર એની આગળ. પલભરની વર્ષામાં બંને ભીંજાઈ ગયા ,
હું ને વાદળ સંગાથમાં..
આરપાર વીંધશે કે મન મૂકી
ભીંજશે
આ છાતી પર તોળાયા પહાડ , હમણા વરસ્યો કે હવે હમણા વરસી રહેશે ,
આંખોમાં એવો અષાઢ.
રણમાં વરસાદ તણી વેળા આવે છે ત્યારે
જાદુ ભળે છે એના સ્વાદમાં.. આસપાસ ઘેન ભર્યું ધુમ્મસ છવાય
અને હળવે ઘૂંટાય કેફ એવો, આરપાર રંગોના ઉડે ફુવારા, મને લાગુ હું મેઘધનુ જેવો . વાદળ વિખરાય તોય નાં રે ભૂલાય ,
રંગભીના રહેવાય એની યાદમાં .

"તુષાર શુક્લ"

પ્રેમ કરો તમે મનગમતો,
[ પણ ]
જેને તમે ગમો એને પરણો .. ગોરો હોય કે કાળો હોય
કે હોય ભલે ઘઉંવર્ણો.
જેને તમે ગમો એને પરણો . તમને ગમે જે એને ચાહો, ચાહવાની છે છૂટ.
એક ગમે કે અનેક,
પ્રેમનો પ્રવાહ છે વણખૂટ. પાંપણ પાથરો રાહમાં એની, ભલેને ચૂમો ચરણો.
પ્રેમ કરો તમે મનગમતો,
[ પણ ]
જેને તમે ગમો એને પરણો . તમે ગમો એને હૈયે રહેશે
કાયમ તમારો વાસ,
ફૂલ ભલે કરમાય ,
કદીના વાસી થાય સુવાસ. સ્નેહ તણી ગંગાના , હૈયે
થયા કરે અવતરણો.
પ્રેમ કરો તમે મનગમતો,
[પણ ]
જેને તમે ગમો એને પરણો ..!

"તુષાર શુક્લ"

બેઉની ઘડિયાળનો જ્યારે સમય મળતો નથી,
એજ કારણ હોય છે, એવો પ્રણય ફળતો નથી.
તેં કહ્યું'તું સાત વાગે, હું પહોંચ્યો સાત પાંચે,
કઈ રીતે કોઈ નગરની ભીડમાં ઘડિયાળ વાંચે ?
તોય તે દોડ્યો હતો હું કેટલું,
તું છો ન માને,
તું વળી ગઈ સાવ અણજાણી ગલીમાં, કોઈ બહાને,
હું કદી કોઈ માર્ગમાં અણ ચિંતવ્યું વળતો નથી,
એ જ કારણ છે, પ્રણય આ આપણો ફળતો નથી.
થાય છો મોડું કે વહેલું ,
કાનમાં બે વાત કહીએ,
આપણે જ્યારે મળીએ એ સમયને સાત કહીએ !
આપણી વચ્ચે ખરે
એ પળને પારિજાત કહીએ,
ને સુગંધે મ્હેકાવાને
સ્નેહની શરૂઆત કહીએ.
છે નિરર્થક જામ એ
કે જામ જે ગળતો નથી..
એજ કારણ છે , પ્રણય આ આપણો ફળતો નથી.

"તુષાર શુક્લ"

વીતી ગઈ છે પાનખર ,
આવી રહી વસંત,
લીલા છે કોની,
કોણ આ ફૂલો મહી હસંત ?
તૂટ્યા અબોલા વૃક્ષ સાથે
પર્ણનાં, પ્રિયે,
તું આવ તો થઇ જાય મારું સ્વપ્ન મૂર્તિમંત.
ભમરા લઈને એક તારો , બાગમાં ઘૂમે,
ભૂલીને તપના તાપને,
ડોલી રહ્યા છે સંત.
છે પ્રેમના પ્રાગટ્યના અનુભવની આ ઋતુ ,
જીવનનો છોને અંત હો,
છે પ્રેમ તો અનંત.

"તુષાર શુક્લ"

યુવક :
ખુલ્લંખુલ્લા આપણ બેઉને મળવા મળશે ક્યારે ?
યુવતી :
કંકુ છાંટી લખશે આપણી
કંકોત્રી કોઈ જ્યારે..
વ્હાલમ, વાટ જોને અત્યારે ..! યુવક :
આષાઢી વાદળ થઇને હું આવ્યો તારી આગળ,
તારા પપ્પા શોધવા બેઠા કંકોતરીનો કાગળ.
યુવતી :
થાય અધીરો અમથો વ્હાલમ, આજની થાશે કાલ,
સમયની સાથે સાથે સાજન, વધતું જાશે વ્હાલ.
ભીંજાશું, ભીંજવશું તન મન જ્યારે મળશું ત્યારે.
.વ્હાલમ, વાટ જો ને અત્યારે.. યુવક :
સમય તો વહેતો જાય છે સજની,
કેમ કરીને રોકો ?
શરમ શરમમાં હાથથી જાશે મળવાનો આ મોકો
યુવતી :
તું ય ખરો છે વ્હાલમ ,
તારે જોઈતો કેવળ મોકો,
લાજ મને આવે છે, સાજન,
શું કહેશે આ લોકો ?
ફૂલ ખીલ્યાની વેળ નથી , આતો, કળી ખીલી છે ક્યારે ..વ્હાલમ, વાટ જો ને અત્યારે ..!

"તુષાર શુક્લ"

આકાશ આખું ચૂપ છે,
વહેતી હવા ય ચૂપ.
કળીએ લીધા અબોલા, બુલબુલના ગીતો ચૂપ.
તારું રીસાવું કેવું ?
પથ્થરના મૌન જેવું,
મારું રીસાવું એવું,
ઝાકળના મૌન જેવું.
આંખ ય સાવ ચૂપ છે,
હોઠો તો છે જ ચૂપ.
ધડકનનો શબ્દ ધીમો,
ને લાગણી ય ચૂપ.
મળતું નથી કઈ કારણ,
તું મૌન શાને કારણ ?
રિસાઈ છું અકારણ,
છે એવી હૈયા ધારણ.
કોલાહલો ય ચૂપ છે,
ને કલરવો ય ચૂપ.
એક તું ન બોલે એથી,
લાગે છે સઘળું ચૂપ.

"તુષાર શુક્લ"

તને સાંભરે એ આપણું એકાંત ? મને વીસરે ના આપણું એકાંત. વાસંતી લહેરખીએ આવીને હળવેથી
લહેરાવ્યું આપણું એકાંત, લોહીઝાણ રંગોએ કોરા ઉમંગોને પહેરાવ્યું આપણું એકાંત.
તને સાંભરે એ આપણું એકાંત ? મને વીસરે ના આપણું એકાંત. હાથોમાં હાથ લઇ, ચાલ્યા સંગાથ,
એવા મારગનો વણસુણ્યો સાદ,
એવા તે કેવા આ પગલા મંડાયા કે સંગાથે ચાલ્યાનું બાદ ? આંખોમાં આંસુના તોરણ ને અવસરમાં ઝળહળતું આપણું એકાંત.
સ્મરણોની શૂળ બની હૈયાને વીંધતું , ટળવળતું આપણું એકાંત.
તને સાંભરે એ આપણું એકાંત ? મને વીસરે ના આપણું એકાંત.

"તુષાર શુક્લ"

તડકો છાંયો રમે આંગણે
રમત પૂરાણી, હુતુતુ.
સોળ વરસની સ્નિગ્ધ છોકરી, કહે કે, " ઉંબર ઓળંગું ?" અનરાધારે તડકો વરસે,
પહેલો તડકો મોસમનો,
ચાલ, પાળીએ આપણ એમાં, હાથ ઝાલીને સરગમનો.
આજ મજાની મોસમ છલકે,
તું જ પાનખર , તું જ વસંત. નસનસમાં તું સ્પર્શ રેશમી,
દૂર ને પાસે તું જ હસંત.
હળવે હળવે સરે વાદળા, આભમાં જાણે સરતું રૂ.
લૂછું તો કઈ રીતે લૂછું,
આંખમાં ઝલમલ ઝલમલ તું!
!કોઈ કહે કે ગ્રીષ્મ આકારો
કોઈ કહે ઊનાળો જી.
પલભરમાં શું થયું કે આજે

ફૂલ બની ગઈ ડાળો જી!

ક્યાંક ઝૂમતા લાલ કેસરી,
ક્યાંક ઝૂલતા પીળા જી,
ઝૂમ્મર ઢળતા, પર્ણનાં પંખા, ગુલમહોર ગરમાળો જી.
ધીમે ધીમે ખરે પાંદડા ,

શ્વાસોમાં પીળચટ્ટી લૂ..
પૂછો, પૂછો, કોઈ તો પૂછો,
આજ વૃક્ષને થયું છે શું ?

"તુષાર શુક્લ"

અમે વેઠ્યા રે ઉનાળા ગોરી, આકરા,
તમે ઘેરાયા નહિ થઈને આકાશ..
રણની રેતી છાતીમાં ઊડતી , મારી નસમાં ગાતું રે કોઈ માંડ.. મારે તરસ્યું આ કોને ભળાવવી ?
સરનામું ગોતી ગોતી થાકિયા, મારા કોરી રે કંકોતરી શા શ્વાસ, એવા તે કેવા અક્ષર ઉકલ્યા, મારી પૂનમની થઇ ગઈ અમાસ..?
મારે વ્હાલપ આ કોને ભળાવવી ?
આંગણામાં આભ આવી ઉતાર્યું, તોયે ખોલી ન ખુલે તારી પાંખ, જળ રે હાલ્યા ગોરી જાતરા,
કોરી મેલીને ટળવળતી આંખ..
મારે રણમાં ક્યા વીરડી ગળાવવી ..?

"તુષાર શુક્લ"

લહેરાતા સાગરની સામે ઉભા રહી
મેં ભરતી માંગી તો મળી ઓટ. બળબળતા હોઠ સામે છલકેલો જામ
એને અણધારી લાગી ગઈ ચોટ. સાવ ઓચિંતું બની ગયું આ, એના કારણમાં એક તારી, નાં. સ્પર્શ તણી ઇચ્છાના પાળ્યા પતંગિયા
તે મુઠ્ઠી ખુલતામાં ગયા ઉડી, સૂની હથેળીમાં ટળવળતી રેખાઓ,
આંસુ તો આંખોની મૂડી.
આષાઢી આભ તળે તરસ્યા આ ચાતકને
એકાદું ટીપું તો પા..!
ફૂલોએ મોઢું આજ ફેરવી લીધું ને કહ્યું ઝાકળને, " બીજે ક્યાંક જા " ઓગળતા ઓરતાઓ આંસુ થઇ ચાલ્યા
ને બોલેલા શબ્દો તો ડૂમો. ધગધગતા અંગારા ચૂમી લેવાય,
તમે પથ્થરને કેમ કરી ચૂમો ? હારવા માટે ય મારે રમવું'તું આજ, સખી, પળ બે પળ ભેરુ તો થા..
રમવી'તી સાતતાળી, દઈ દીધી હાથતાળી,
એકલાએ દેવાનો દા..
સાવ અણધારી મળી તારી નાં.

"તુષાર શુક્લ"

લહેરાતા સાગરની સામે ઉભા રહી
મેં ભરતી માંગી તો મળી ઓટ. બળબળતા હોઠ સામે છલકેલો જામ
એને અણધારી લાગી ગઈ ચોટ. સાવ ઓચિંતું બની ગયું આ, એના કારણમાં એક તારી, નાં. સ્પર્શ તણી ઇચ્છાના પાળ્યા પતંગિયા
તે મુઠ્ઠી ખુલતામાં ગયા ઉડી, સૂની હથેળીમાં ટળવળતી રેખાઓ,
આંસુ તો આંખોની મૂડી.
આષાઢી આભ તળે તરસ્યા આ ચાતકને
એકાદું ટીપું તો પા..!
ફૂલોએ મોઢું આજ ફેરવી લીધું ને કહ્યું ઝાકળને, " બીજે ક્યાંક જા " ઓગળતા ઓરતાઓ આંસુ થઇ ચાલ્યા
ને બોલેલા શબ્દો તો ડૂમો. ધગધગતા અંગારા ચૂમી લેવાય,
તમે પથ્થરને કેમ કરી ચૂમો ? હારવા માટે ય મારે રમવું'તું આજ, સખી, પળ બે પળ ભેરુ તો થા..
રમવી'તી સાતતાળી, દઈ દીધી હાથતાળી,
એકલાએ દેવાનો દા..
સાવ અણધારી મળી તારી નાં.

"તુષાર શુક્લ"

તો..? : તારા હૃદય આકાશમાં હું યાદનું વાદળ બની આવી ચઢું ને સમયના સૂર્યને ઢાંકી દઉં
તો તું મને બોલાવશે ?
તારી સમજના ગામમાં હું
અણસમજનો ઢોલ થઇ વાગી ઉઠું
તો તું મને બોલાવશે ? ઉંબરાની ધાર પર અરધી ભીંજાતી હોય તું,
ઓરડાની આંખના પ્રશ્નો
દઝાડે તોય શું ?
તારી નજરના ગામ કેરી
સાવ સૂની સીમમાં હું મોર થઇ ટહુકી ઉઠું
તો તું મને બોલાવશે ?
આંખમાં રેતી પડ્યાનું
રમ્ય બહાનું લઇ અને તું,
રેશમી રૂમાલ આડેથી
જીવી જાતી મને તું.
તારા નયનના જામમાં હું
ને તરસના ગામમાં હું
થઇ સૂરા છલકી ઉઠું
ને તપ્તની તૃપ્તિ બનું
તો તું મને બોલાવશે ?
હાથ કોઈના હાથમાં
ને હસ્તરેખા કેદ હો,
અંગ સાથે અંગ
પણ ધબકાર માહે ભેદ હો.
તારી સુંવાળી છાતી કેરા
સ્નિગ્ધ સુંદર ઢાળ પર હું
કંપ થઇ દોડી જાઉં
ને અર્થને ખોલી દઉં
તો તું મને બોલાવશે ?

"તુષાર શુક્લ"

સ્મરણોને અજવાળે રહી રહીને ચમકે છે તૂટ્યા સંબબંધ તણા કાચ...
બળ બળતા ઉનાળે ડામરના રસ્તા પર સંગાથે ચાલ્યા તે આપણે.
ગુલમ્હોરે, ગરમાળે, વહેતા શિરીષ સંગ સંગે સુગન્ધાયા આપણે.
ધોધમાર વર્ષામાં લથબથ ભીંજાતા કોઈ વૃક્ષ તળે ઉભા તે આપણે.
સંગાથે કોતરેલા નામ તણા અક્ષરની આંગળીએ ઉકલ્યા તે આપણે.
કડકડતી ઠંડીમાં અંતર ઓગાલતા પાસે સરક્યાતા તે આપણે.
હૈયાના હુંફાળા માળામાં બેઉ પછી ઝીણું ફરક્યાતા તે આપણે. ક્યારે ને કેમ આમ મોસમ બદલાઈ અને આવી સંબંધને શી આંચ..?
માન્યુતું વાતો નહિ ખૂટે આ વાતમાં, છો ખૂટી જાય દિવસો ને રાત.
પડખું બદલીને આ સુતેલા મૌન તળે કચડાયા સપના રળિયાત. માન્યુતું મનગમતી વાત મહી મ્હાલીશું, ડગલાં ભરીને સાથ, સાત.
અંતર કપાયું નહિ, ક્યાંયે પહોંચાયું નહિ, ઝંખના તો ઝાકળની જાત.
માન્યુતું સંગાથે માંડવડે મ્હોરશું ને ઝુલીશું મનની મ્હોલાત. મખમલના મારગડે વાગી શી ઠેસ, કોણે રોળી રંગોળીની ભાત ?
કદી ઉગશે પ્રભાત અને ખરશે પારિજાત એવા સપનાને તોય માનું સાચ.

"તુષાર શુક્લ"

તને શબ્દથી નેડો સાજન,
મને મૌનથી પ્રીત,
તો ય આપણી વચ્ચે વહેતું
પ્રીત તણું સંગીત.
તને બધું એ કહેવું ગમતું,
જે કઈ મનમાં થાતું.
મૌન રહી હું મનમાં મલકુ ,
હૈયું મારું ગાતું.
આંખો મારી કહી દેતી કે
તું છે મારો મિત..
એકમેકના સથવારે છે
ફૂલની સંગ સુગંધ, શબ્દ અને આ મૌનની વચ્ચે મીઠો ઋણાનુબંધ.
મહેકું હું, ને બહેકે તું,
છો જેવી જેની રીત.
તોય આપણી વચ્ચે વહેતું
પ્રીત તણું સંગીત.

"તુષાર શુક્લ"

ફરી એક સવાર પડે છે.
ફેરિયો છાપું નાખી જાય છે, વાંચ્યા વગર.
દૂધવાળો દૂધ આપી જાય છે, થેલીમાં.
હવે તપેલી લઈને ઉઠવું નથી પડતું.
દોઢ ચમચી કોફી અને બે ગોળી..નાખીને કોફી તૈયાર...
હિંચકો હાલે છે.
કોફી ને છાપું બંને પૂરા થાય છે. બટર વગરના ટોસ્ટનો ટુકડો ડીશમાં છે. .
ને નાહીને તૈયાર થઇ જાઉં છું ઓફીસ જવા.
પાકીટ, ચશ્માં, રૂમાલ, પેન કશું જ ભૂલ્યા વગર.
નવું જ શર્ટ પહેર્યું છે આજે.
કેવું લાગે છે એ જોવા હવે દર્પણમાં જોઉં છું.
તારી આંખ તો છે કુકર પર ઉંચી નીચી થતી સીટી ઉપર.
.આંગણામાં
વેરાયા છે ગઈ કાલે ખેલાયેલી ધુળેટીના રંગો..
મોટર સાયકલ સ્ટાર્ટ કરી નીકળતા પાછળ નજર કરી જોઉં છું તો કૂંડામાં ઉગેલા છોડ પર ખીલ્યું છે નવું જ ફૂલ.
રૂટીન બ્રેક કરવા દ્રષ્ટિ કેળવવી પડે..!

"તુષાર શુક્લ"

કાગળ કાંઠે શબ્દો ઉભા,
ક્યારે આવે વારો ?
કલમના કાને કહી રહ્યા છે,
" હું તારો.. હું તારો "
હૈયું નાં દેતું હોંકારો..
સાંભળે હું હું નો હોંકારો.
મનને વાતો કેહવી ગમતી,
હૈયું રહેતું ચૂપ .
હૈયું બોલે જ્યારે ત્યારે
શબ્દો બને અરૂપ.
હૈયાની છે વાત જ જૂદી,
જૂદો એનો ધારો..
એને નાં ગમતા હુંકારો.
મનને ગમતું કહેવું ને
હૈયાને ગમતું સહેવું,
સાગર ના છલકાય કદી, સરિતાનો સ્વભાવ વહેવું.
જુદી જુદી રીત પ્રીતની,
સમજો અને સ્વીકારો .
હૈયું નાં ચાહે હુંકારો.
મનને મારો, મનને વારો,
હૈયા સામે હારો.
મન માને, હૈયું નાં માને, લાગણી સામે વિચારો.
પ્રેમ છલકાતા સંવેદન છે હૈયાના શણગારો .
.હૈયું નાં ચાહે હુંકારો..
એથી દેતું નાં હોંકારો.

"તુષાર શુક્લ"

રંગપર્વની શુભકામના...:
હું છું તારો રંગ તું રંગોળી મારી રાણી
હૈયામાં હેત દીધા ઘોળી મારી રાણી.
તું છે મારો રંગ હું રંગોળી તારી રાણી,
મસ્તીમાં જીંદગી ઝબોળી મેં તો જાણી.
આંખમાં છલકે આસમાની ને કાજળ આંજે શ્યામ,
લાજની લાલી લાલ લાલ
ને હૈયે ગુલાબી નામ.
મેઘધનુશી રંગમાં દીધી રોળી મારી રાણી.
સોનેરી છે સપના
એની રૂપેરી છે કોર,
મોરપિચ્છના રંગે સોહે
મનડા કેરો મોર.
મસ્તીની રંગ્પ્યાલી ઢોળી તોય માણી. .
લાગણીનો લીલોછમ્મ રંગ આજ લ્હેરે.
પીઠીનો પીળો રંગ,
રૂંવાડે મ્હેકે.
શરમથી થઇ ગઈ સાજન,
હું ય પાણી પાણી.. ..

"તુષાર શુક્લ"

ગમતો ગુલાલ આજ સામો મળ્યો ને મારે હૈયે રચાઈ રંગોળી,
મારગમાં રંગ રંગ ટહૂકા ખર્યા ને મેં તો જાણ્યો કે આવી ગઈ હોળી..!
કેસૂડો ફટાયો ફાગણ આયો લાયો હોળી રી..! રંગ ભરી ચૂનરી, ઉમંગ ભરી ચોળી રી..!

"તુષાર શુક્લ"

રંગ ભરી લઇ કલમ , કુદરતે લખ્યો વાસંતી પત્ર ,
માન માન, માની જા વ્હાલમ , આવી પહોંચને અત્ર.
વિરહ મિલનની વચ્ચે ઝૂલે મનનો મુગ્ધ હિંડોળ.
રાગ વિરાગની વચ્ચે મારું ચિત્ત ચડે ચગડોળ.
પ્રેમ પ્રેમ નાં અઢી અક્ષરનો ગૂંજી રહ્યો છે મંત્ર...
કળીએ કળીએ પ્રગટી આશા ફૂલ થઇ ખીલવાની,
નમણા નાજૂક તન પર ઝીણા ઝાકળને ઝીલવાની.
આવકારનો શબ્દ સુગંધી રેલી રહ્યો સર્વત્ર.
માન માન માનીજા વ્હાલમ, આવી પહોંચને અત્ર...

"તુષાર શુક્લ"

સાંભળો બા, તમે સાંભળો બાપુ, લિસન ઓ મમ્મી ડેડી.
ડીસીપ્લીનની સરગમ પાછી, આજ ફરી તમે છેડી,
તમે સાંભળો મમ્મી ડેડી..
તમને ગમતી સલામતી ને તમે શોધતા સેફટી .,
તમને ગમતું healthy food ને અમને ગમતું testy..
મેળ મળેના આપણો , આપણા અલગ અલગ છે રસ્તા ,
હાય! બાય! કહી આગળ વધતા, અટકીએ નહિ અમસ્તા.
તમને ગમતા મેઈન રોડ ને અમને ગમતી કેડી..
આપણી વચે કાયમ રહેશે ડીફરન્સ ઓફ ઓપિનિયન,
તમે કહો તેમ જીવાય નહિ, છે અમારે અમારું જીવન.
તમે ચાલતા ફરવા નીકળો , અમને જોઈએ બાઈક.
અમને ગમતું કરવાદો , ને you do as you like.

રવિવારે ભલે મોડા ઉઠીએ , રહીએ ever ready . .
પિતા :
અમે સાંભળ્યું ખૂબ, હવે સાંભળવા થાવ ready .
બાપે આખી જીંદગી એની ખેતર માફક ખેડી.
લંબાવ્યા પગ એટલા જેટલી પાસે હતી પછેડી.
આપણી ઝૂંપડી બળાય નહિ કંઈ જોઇને કોઈની મેડી .
વાગે ત્યારે સરખી લાગે , હોકી હોય કે ગેડી .!
.હજી સમય છે, જીવન માટે થઇ શકો જો ready ..! !

"તુષાર શુક્લ"

મને અડે પણ મનને અડે નહિ, એ કેવો સંબંધ ?
સુગંધ માની બહેકે એ.. મને પીડે છે દુર્ગંધ.
જોડાયા, પણ જોડે નહિ, એનું શું કરવું રે સૈ..? મને કહેને મારી બૈ..?
મંગળ ફેરા ફરિયા સાથે સપ્તપદીની સાખે, કંકુ થાપા મારિયા ભીંતે સપના અંજી આંખે. છેડાછેડી છૂટે નહિ એનું શું કરવું રે સૈ.. મને કહેને મારી બૈ ..?
સાવ સોનાનો ઢોલીયો માથે રેશમ તની રજાઈ, સાથે સુતા, સપના જુદા, આ તે કેવી સગાઇ ? સૂકા તોરણ તૂટે નહિ, એનું શું કરવું રે સી..? મને કહે ને મારી બી..?

"તુષાર શુક્લ"

સુખનું સરનામું :
શું છે સુખ ને શું છે દુખ,
છે સદીઓ જુના સવાલ.
મન માને છે સાવ જ જુદું, દિલના જુદા જવાબ.
મન ને ગમતું મળે નહિ ત્યારે મનને થાતું દુખ,
મનગમતું જ્યાં મળી જાય ત્યાં મનને લાગે સુખ.
સૌના સુખથી સુખી થાય ને સૌના દુઃખમાં દુખી,
દુખની સામે મુખ રાખે છે
દિલનું સૂરજમુખી.
સુખને દુઃખના રૂપ જુદા છે , જુદા જુદા રૂઆબ.
લાભ અને શુભની વચ્ચેનો
ફેર મને સમજાયો.
મનડા ને દલડાની વચ્ચે
ભેદ મને પરખાયો.
મનડું " મારું મારું "કરતુ,
દિલડું "તારું તારું, "
સુખને દુઃખનો અર્થ ઉકલતા લાગે સારું સારું.
જીવન લાગે જીવવા જેવું, જલસા કરો જનાબ..
સુખ ને દુખ કઇ જીવન જળના બે કાંઠે નાં રહેતા. ,
જીવનની સાથે સંગાથે
એ પણ આવે વહેતા .
પાછળ પાછળ સુખ આવે છે, દુખ છે આગે આગે,
મળ્યું હોય તે માણી જાણવું,
જે આવ્યું હોય ભાગે,.
દુઃખના કાંટા વચ્ચે ખીલે
સુગંધ ભીનું ગુલાબ..

"તુષાર શુક્લ"

સંતો, ખોટી બધી નિશાળો.. બાદબાકી જો દુખની કરીએ તો નાં મળતો તાળો.
.જીવન સુખ દુઃખનો સરવાળો ગુણાકારથી
વધે ન સુખ, દુખ ઘટે ન ભાગાકારે.
જીવન કેરો જવાબ મળતો, જીવન જીવો ત્યારે.
સમીકરણમાં સમય વહે ત્યારે શેષ રહે છે સમજણ.
સુખ ને દુખની સાથે આપણા કર્મો કેરું સગપણ..
શ્વાસની ગઠરી ખુલી ગઈ છે, સમય રહે સંભાળો...
સુખ સમજીને દસ્તક દ્યો
ત્યાં દુખ દરવાજો ખોલે..
દુખ સમજીને ચાલો ત્યાં સુખ આવો આવો બોલે..
સુખ ને દુખ બંનેનું આપણી સમજણ છે સરનામું
, નજર ફેરવો જેનાથી તમે
એ જ આવતું સામું..
કોઈનું સુખ એ કોઈનું દુખ છે કેળવી નજર, નિહાળો..
જશે આવશે સમય થશે ત્યાં, ભરતી ઓટ ઉછાળો..

"તુષાર શુક્લ"

જગતમાં માત પિતા છે મહાન. પહેલા આવે માત પિતા
ને પછી આવે ભગવાન.
આપ્યું આપ્યું કદી ન માપ્યું, માગ્યું કદી ન માન,
જોડ જડે નહિ જગમાં એની, કરીએ સહુ સન્માન.
આજ આપણે મોટા થયા
ને કર્યા કઈ મોટા કામ,
જનમ દીધો છે એમણે ત્યારે પામ્યા જગમાં નામ.
આપણા ઘરમાં કેમ ન હો,
જેના હૈયે આપણું સ્થાન ? જગદીશ્વરને જોયા નથી, પણ આવે એક વિચાર,
જેણે સર્જ્યા માત પિતા એ વંદનના હકદાર.

તમને ભૂલીએ નાં ભગવાન, દીધું મહામૂલું વરદાન.
સામે હોય તે પૂજા કરજો,
દૂર હોય તે દિલમાં ધરજો, સ્મરણ માત્રથી સુખ દેનારા, માત પિતાને રાખે દૂભાવાજો. જેવું આપણે કરશું એવું શીખવાના સંતાન..!
આંખોમાં આંસુના દીવા,
હોઠે સ્મિતના ફૂલ,
માત પિતાની કરીએ આરતી, અવસર છે અણમૂળ.
માત પિતાથી કોઈ ન મોટું, માફ કરો ભગવાન.

"તુષાર શુક્લ"

અમે તમોને આભે ઉડતા જોઈ રાજી રહેશું,
માળાના એકાંતને સહેશું, આંસુ પીને રહેશું,
દીકરા, ભલે ભૂલી જાજે,

દીકરા સુખી સદા થાજે.
છોને દૂર ઉડી જાજે,
તોયે સુખી સદા થાજે.
બાપના જોડામાં પગ નાખી પહેલું ડગ જ્યાં માંડ્યું,
લાપસીનું આંધણ મેલાવ્યું, અધમણ ચુરમું ખાન્ડ્યું,
મનડું બોલ્યું, ઘડપણ કેરી લાકડી, દીકરો થાશે,
ખભો મિલાવી ચાલશે જોડે,
હૈયું આ હરખાશે.
આજ હવે એ સપના તૂટ્યા,

તોય એટલું કહેશું,
દીકરા, ખમાં તને આજે..
દીકરા, સુખી સદા થાજે. દીકરાના દીકરાનો ફોટો
જોતી માં હરખાતી,
મળવા આવે એ સહુ કોઈને કહેતા એ મલકાતી,
દાદા જેવું નાક છે એનું ,
દાદી જેવો વાન,
મોટો થઈને વધારશે એ
આખા કુળનું માન.
ભલે રહ્યા તમે દૂર,
આપણા સંસ્કારો તો રહેશે,
ફોટો જોઈ રોજ સવારે
માનું મનડું કહેશે,
બાપથી અદકેરો થાજે...
બાપના જેવો નાં થાજે !બહેનીના પાલવમાં વીરા,
જવ તલ પૂરી જાજે,
રાખડીના રખવાળા માંગુ,
મારા વીરા કાજે.
બા બાપુની ઉંમર થઇ છે,
જરૂર તારી આજે,
ઘરનું આંગણ યાદ કરે છે,
જોજે, દૂધ ન લાજે.
બાપુનો સથવારો થાજે ,
એ જ તો દીકરાને છેજે..વીરા, આવ હવે આજે..પાછો આવ હવે આજે.

"તુષાર શુક્લ"

મસ્ત મસ્ત છે અમદાવાદ, મસ્તીમાં અમદાવાદી .
મમ્મીઓ મહારાણી અહિઆ, દીકરીઓ શહજાદી.
રોડની વચ્ચે સ્કુટર હાંકે,મોઢે બુકાની બાંધી,
સ્પીડ એમની એવી જાણે,ફરવા નીકળી આંધી.
આંખે ગોગલ્સ, હાથમાં મોજા, મોઢે ઓઢણી સાદી.
ધાડ પાડવા નીકળી જાણે દાદાઓની દાદી..
રોટલી ભાખરી ભાવે નહિ ને પીઝા બર્ગર ખાય,
ભૂખમરાને અંગ્રેજીમાં ડાયેટિંગ કહેવાય..
સતત રણકતા સેલફોનને ફ્રેન્ડસની લાંબી યાદી,
અણ સમજુ ડેડીને લાગે સમા તની બરબાદી...
માનેક ચોક ને રતન પોલ, ઘૂમે રાનીનો હજીરો,
જુના જમાનાની મમ્મીનો જીવ છે ઘણો અધીરો.
શોપિંગ મોલથી શોભી રહ્યા છે, સી. જી. , એસ, જી, રોડ,
નવા જમાનાની મમ્મીનું ક્રેડીટ કાર્ડ છે ગોલ્ડ.
હાથમાં થેલી મોટી સાથમાં શાકની નાની યાદી..
પૂરી પકોડી ખાય ટેસથી , તોય પડે નાં માંદી..

"તુષાર શુક્લ"

કોલેજ કેવી, ભણતર કેવું,
સબ કુછ એક દો તીન..
છોડ ક્લાસ ને ચાલ તું મારી સંગાથે કેન્ટીન..
મોસમ જામી છે રંગીન.
આંખ પરોવી આંખમાં આપણે બેસીએ સામે સામે,
સમય ઓગળી રહે આપણા
સ્નેહ તણા સરનામે.
આ શું કહેશે ? તે શું કરશે ? માર બધાને ગોળી.
પ્રેમ હોય કે લડાઈ,
એમાં સઘળું ચાલે, ભોળી ! મળવા માટે માંડ મળ્યું છે
બહાનું આ સંગીન.
.મોસમ જામી છે રંગીન. મિત્રોના ટોળામાં આપણે
મન મારીને રહેતા,
બહારથી અક્કડ અક્કડ આપણે અંદર અંદર ઢળતા.
એકમેકને અલપ ઝલપ જે નીરખી રહેતા આપણ,
આજે નીચું જોઇને શાને
બેઠી આમ અકારણ ?
ટેબલ તબલે તાલ પૂરાવે , ધડકન ધીનાક ધીન .
હૈયું મળ્યું છે, હાથ મળે
એ દુવા કરું..આમીન !
મોસમ જામી છે રંગીન.

"તુષાર શુક્લ"

હું એ માણસ તું એ માણસ,
તોય ન આપણે ભાઈ ભાઈ, અંતર વચ્ચે અંતર સર્જે એવી શાને ખાઈ ?
આવ, આપણે રચીએ સેતુ..
નામે " માણસાઈ " !
દેવતાઈ ગુણ દેવ બનાવે, દાનવતાથી દાનવ, માનવતાથી મળતી ઓળખ એને કહે છે " માનવ"
પીડાનાં અણસારે જેની
આંખ રહે છલકાઈ..
સહુના સુખમાં સુખી થાય ને સહુના દુઃખમાં દુખી,
સર્વોદયના સુરજ સામે જોતું સુરજ મુખી.
સૂર્ય ઉગે ત્યાં ખીલવું, જાવું આથમતા કરમાઈ..
આપણી ઓળખ આપણી આંખે છલકાતા આ ભાવ.
સ્મિત ને આંસુનો આ આખા વિશ્વમાં એક સ્વભાવ.
"માણસ " કહીને મોકલ્યા પ્રભુએ , પ્રગટ થઇ પ્રભુતાઈ..

"તુષાર શુક્લ"

મનડું મલકે મનમાં મનમાં..
કેવું થાતું રે જીવનમાં !
થોડું દુખ પણ લાગે ઝાઝું,
ઝાઝું સુખ પણ થોડું.
લાગે કે દુખ વહેલું આવે,
સુખને થાય છે મોડું !
જનમ ધર્યો કે આવી મળતા વનમાં કે ઉપવનમાં..
સુખ છે સૂરજ, દુખ છે ઝાકળ કોઈને એવું લાગે,
એથી સાવજ અવળો અનુભવ આવે કોઈને ભાગે.
સમય પ્રમાણે સુખ દુખ સહુને મળી રહે ત્રિભુવનમાં..
દોરા, ધાગા, માદળીયાથી
સુખ દુખ જાય ન આવે,
શ્વાસની સાથે સુખદુખ સહુએ સાથે સાથે લાવે.
લખ્યા લલાટે લેખ વિધિએ ,
ફેર પડે ન વચનમાં..

"તુષાર શુક્લ"

ભલે ન આવે , નાં બોલાવે,
રહેજે ગમતા ઘેર, સાંવરિયા, કરજે લીલા લ્હેર,
મને પડતો નથી કોઈ ફેર.. એકની આંખો હળવા હાથે
ઢાંકી, ઓળખ પૂછતો,
એ જ ક્ષણે બીજીને ગાલે
ચૂમી પણ લઇ લેતો..
પ્રેમ તરસતા બંને હૈયા
માને કે થઇ મહેર..!
ભમરો કરતો કળીઓ કેરા કાનમાં ગુન ગુન ગીત,
એકેએક કળીને લાગે
ભમરો કરતો પ્રીત.
એક રિસાય તો બીજી ,
બાગમાં કળીઓ મળતી તેર.
.હવે રહેજે ગમતા ઘેર, મને પડતો નથી કોઈ ફેર.
નથી કાળી હું, નથી સરિતા,
તને હું ચાહું છું,
તડપું છું એ જાણીને મને તડપાવે છે તું.
પ્રેમ કરે એને સહેવું પડતું,
એ કેવું અંધેર...?
હવે રહેજે ગમતા ઘેર..
મને પડતો નથી કોઈ ફેર..!

"તુષાર શુક્લ"

હું ચાહું છું મારી જેમ, પણ તું ચાહે કે તારી જેમ,
છે જુદી રીત પણ
કરીએ છીએ જે એ છે પ્રેમ..
તું મારા કાનમાં કહે છે
,એ કહું છું મોટેથી,
કોઈનું હૈયું બોલે
કોઈ બોલે હોઠેથી.

ચૂમી લઉં હું તારા હાથ લઈને હાથોમાં, ગમે તનેય તે જે થાય મુલાકાતોમાં.
તું ય માનશે મસ્તી તને સમજાશે જેમ,
છે જુદી રીત પણ જે કરીએ છીએ એ તો છે પ્રેમ.
હું તારા કાનમાં કહું છું કે તને ચાહું છું,
તને ચાહું છું એથી તો મળવા આવું છું !
ચૂમે છે હાથ લઈને તું આ તારા હાથોમાં,
ચૂમું છું હું ય તને સ્વપ્ન ભરી રાતોમાં.
મને પૂછીશ નહિ તું એના કોઈ કારણ કે કેમ ,
છે જુદી રીત પણ જે હૈયે છે એ તો છે પ્રેમ.

"તુષાર શુક્લ"

આપણી વચ્ચે જે છે તે છે
પ્રેમ બેમ કે એવું તેવું ?
તું ય ન જાણે, હું ય ન જાણું, પહેલું છે તો પૂછી લેવું..!
મળાય તો મન રાજી થાય છે, મળાય નહિ તો ચાલી જાય છે. કામને વખતે કામ થાય છે,
નાં જાણું ક્યા સમય જાય છે, મિત્રોની મહેફિલ ભરાય છે, નવરાશે કોફી પીવાય છે,
દિવસ બધો તો વહી જાય છે, સાંજ ઢળે ત્યાં કૈક થાય છે..! આજ હશે કે પ્રેમ બેમ
કે વધતું ઓછું એના જેવું?
કોઈ ન જાણે એમ એકલા
ગમતું તારી સામે જોવું..
તું ય ન જાણે હું ય ન જાણું.. હૈયાને બસ, પૂછી લેવું..!

"તુષાર શુક્લ"

તારું કહ્યું કરું ને તને યાદ નાં કરું, પણ શક્ય એ નથી કે હું તુજને ભૂલી શકું..
કરતી ભલે ન યાદ મને, આવું છો ન યાદ, ભૂલી જજે ભલેને કરી દે જે છોને બાદ,
હોઠોની સામે જામ હો ,
હૈયા મહી તલબ,
કપરું છે કામ , યાદ નાં કરવું કહ્યા મુજબ.
તારા સ્મરણમાં જીંદગી ભર મસ્ત હું રહું,
મુશ્કેલ મારે માટે છે, કે યાદ નાં કરું..

"તુષાર શુક્લ"

એક અજબ ગજબનો એકતારો, એના તારમાં ગુંજે " નાં ".
તું હી તું હી ને બદલે જો
હું ..હું..હોય તો હા !
શક્યતાના સાથીયા પૂરો શરૂઆતમાં ને ચીતરો જ્યાં ભીંતે ગણેશ, નિશ્ચિત નિષ્ફળતાના કારણનું કંકુ લઇ થઇ જાતા હાજર હમેશ. .કોશેટો ખુલે ને ઉડે પતંગિયું ને કળીઓ ખીલે ને ઉગે ફૂલ, વિસ્મય વીનાની આંખે જોયા કરે ને કાઢે કુદરતના કામમાં ય ભૂલ. ચામડીને ચોંટેલો રેનકોટ હોય તોય પાછા નીકળે લઇ હાથમાં એ છત્રી, ધરતીની પ્યાસ એને સ્પર્શે નહિ કે એને પીડેછે પોતાની શરદી.. મુઠ્ઠી ભરીને છો રંગો ઉડાડે, છે રંગ એનો કાયમનો કાળો, વાંધા વિરોધ તણા વીણી તણખલા, બાંધ્યો છે મનડામાં માળો.. એને કહી દેવું, આઘો રે થા..!

"તુષાર શુક્લ"

એને પ્રેમ કહો કે વહેમ, તમારી મરજી છે,
હું જાણું છું,
સર્જન હારે એને મારા માટે સરજી છે
એક પતંગિયા શી નાજુક ચંચલ છોકરી,
એક ઝરણા જેવી કલકલ નિર્મળ છોકરી,
એક પાંપણ જેવી પલકે પલપલ છોકરી,
એક ઝાંઝર જેવી રણકે રણઝણ છોકરી,
એક ઝરમર ઝરમર વાદળ જેવી છોકરી,
એક પ્રેમપત્રના કાગળ જેવી છોકરી,
એક અધ ખીલેલા ફૂલ સરીખી છોકરી,
એક મનગમતી કોઈ ભૂલ સરીખી છોકરી,
એક ઘેરાતા આષાઢ સરીખી છોકરી,
એક શ્રાવણના ઉઘાડ સરીખી છોકરી,
એક હેમંતી સવાર સરીખી છોકરી,
એક ગુલમહોરી અંધાર સરીખી છોકરી,
એક રાતરાણીની રાત સરીખી છોકરી
એક પારિજાતી પરભાત સરીખી છોકરી,
એક શિરીષની બપ્પોર સરીખી છોકરી,
એક કેસુડાના તોર સરીખી છોકરી,
એક મહુડા કેરી ગંધ સરીખી છોકરી,
એક અણજાણી સુગંધ સરીખી છોકરી,
એક ગુલમહોરી છાંય સરીખી છોકરી,
એક ગરમાળાની ઝાંય સરીખી છોકરી,
એક આખે આખા બાગ સરીખી છોકરી,
એક બાળપણાંનાં ભાગ સરીખી છોકરી,
એક સાવ અકારણ હેત સરીખી છોકરી,
એક આંખમાં ઝીણી રેત સરીખી છોકરી..
છે શેના એ સંકેત સરીખી છોકરી ?

"તુષાર શુક્લ"

કેટલાં વર્ષો આપણે આમ જ
પાટે પાટે ચાલતાં રહેશું ? સ્ટેશન આવે થોભતી ગાડી,
પણ પાટાને કેમનું કહેશું ?
આમ સમાંતર ચાલતા જાતા, પાટા ક્યાંયે મળતા નથી.
એમ જ આપણા મિલન કેરાં સપના, સખી ફળતા નથી.
કોઈ દી નાં મળવાનું આપણ , દુઃખના દિવસ એકેલા સેહ્શું . જીવન કેરી રેલનો બોજો,
તેમ છતાં ખળભળતા નથી, એક થશું તો ઉથલી જશે,
એટલે સાજન, મળતાં નથી. ક્યાંક મળીશું, ઝંખના લઇ,
આમ જ એકલાં એકલાં વ્હેશું .

"તુષાર શુક્લ"

કોકિલનો ટહુકો ગમે છે મને સાહ્યબા ,તો હોલાના ઘૂઘવાટે ગમવાનું નહિ ?
ગામ તણી શેરી મને ગમતી હો વ્હાલમાં, તો પાદરની કેડીએ ભમવાનું નહિ ?
રસિયા, શાને રિસાઈ જાતો, વાત કહું તે માન,
ગમતાને અણગમતું કહેવું,
તારું છે અપમાન.
તારું ગમવું આંખમાં આંજ્યું થયું ત્યારથી જાદુ,
જ્યાં જાઉં ત્યાં મનનું ગમતું નજર પડે એકાદું.
દોડવા ને કૂદવાનું આવડ્યું તો સાહ્યબા , કોડી ને પાંચીકે રમવાનું નહિ ?
ગમતું શોધી કાઢવાની જ્યાં ટેવ આ મનને પડી,
હવે કશું એ અણગમતું નાં આંખને મારી જડે.
તું ગમતો તો સઘળું ગમતું, મનગમતો મળ્યો તું,
દર્પણમાં જોઇને મુજને ગમવા લાગી હું !
ચૂડી ને ચૂંદડી મેં પહેરી તો સાહ્યબા , ઝાંઝરના ઝમકારે છમછમવાનું નહિ ?

"તુષાર શુક્લ"

સાગર છો સામે નાં આવે, રાહ નદીની જુવે. મોતી થઈને મળતા આંસુ , જ્યારે સાગર રુવે. કોઈ વહેતું કોઈ વાટ નીરખાતું, હૈયાને ઓવારે.
"નદી જ શાને દોડતી આવે સાગર જળમાં ભળવા?
પર્વત શિખરને છોડી શાને
ઘેલી બનતી મળવા ?
કેવળ સરિતા સાંભળે એવું સાગર શું પોકારે ? "
ઢળતી સાંજે , સાગર કાંઠે. પૂછ્યું'તું તે જ્યારે, એ યાદ આવ્યું અત્યારે..

"તુષાર શુક્લ"

આજ બારણાં બંધ કર્યાં ને ખોલી નાખી બારી,
ઉંબરની મરજાદ ને મારે આભની સાથે યારી.
મનડું પાળે મૌન મલાજો,
કરતું ગગન રોજ તકાજો, દૂભાવ્યા વિના રીઝવી જાણો, પ્રીતના એવા રીત રીવાજો, મનમાં ખીલતા મોગરા કેરી મહેક તો સાચવી સારી..
બારણાં કીધા બંધ ને માંડી જાતની સાથે વાત,
અંતર માંહે જંતર વાગે ,
રાત બને રળિયાત.
ચિતડાની ચોપાટ મેં માંડી,
હું જ મને ગઈ હારી.
ઘરની સાથે મનની બારી અમથી ખૂલતા વેંત,
વાયરે ચડી વ્હાલમ દેતો
હેત તણા સંકેત.
ખૂલવા સાથે ખીલવાની પણ, થઇ ગઈ તૈયારી.

"તુષાર શુક્લ"

મારી ગઝલમાં રૂપ જે છલકાય છે, વાંચીને હર છોકરી મલકાય છે, કોણ જાણે છે કે કોને કાજ આ ,પ્રેમ ભીના શેર આલેખાય છે? પ્રેમમાં મારા જ, જે ચાલ્યા નહિ, શેર એ પત્રો મહીં ટન્કાય છે. જેમાં દિલ માંગ્યું હતું ને ના મળ્યું, દાદ એ ગઝલો ઉપર દેવાય છે.. એને કાજે તો અજાણી રહી ગઈ, આ ગઝલ બીજે બધે વખણાય છે.
શાયરી સાધન બને, ના સાધના, એમના દીવાન બસ વેચાય છે.
એક ઝાકળ ઝલમલે છે પાન પર, કહી રહે છે, કઈ રીતે જીવાય છે.

"તુષાર શુક્લ"

ठंडमे सिकुड़नेका, गर्मियोमे पिघलनेका, बारिशोमे बरसनेका, खिडकीसे निहारनेका , दरवाजा ताकनेका, बिस्तरकी सिलवटोंपे प्यारसे उंगलियाँ फेरनेका, बाथरुम्मे बाल्तिसे गिरते पानीके साथ गुनगुनानेका, बेटीके बाल बनानेका, रसोइमे कुकरकी सिटी सुननेका,भोजन चबाते हुए आवाज करनेका, रातको छतपे साथ साथ टहलनेका, चाँदनीमे चुपचाप खड़े रहेनेका, तारोकी गिनतीमे फिरसे भूल करनेका, आयनेमे देखके अंगड़ाई लेते हुए शर्मानेका, शर्टके टूटे बटनको याद करनेका, कामकाजके समय यूँही अकेले मुस्कुरानेका , घर आकर दरवाजा खुला पानेका, प्रियको गले लगानेका,बेटेकी मोटर सायकिल के पीछे बैठनेका, जानी अनजानी सडकों पे घूमनेका,अपने पते पे वापस आनेका और खुदका पता पानेका नाम ही है सुख ! यह सुख आपको वर्ष भर मिले..मिलता ही रहे ऐसी शुभ कामना!

"તુષાર શુક્લ"

આજ સવારે થયું મને કે,
ચાલો તમને મળું..
પરોઢ આંજી આંખનું કોઈ
સપનું થઈને ફળું.
ફૂલના ખીલવાનું કોઈ કારણ ગણાય નહિ.
અમથું અમથું એમ જ કોઈને મળવા જવાય નહિ ?
સુરાહિમાં તો ખુબ છલકાતા, આજ જામમાં ઢળું...
જીવતરનું છે એટલું તારણ, જીવવું ગમતું સાવ અકારણ.. મળશું ત્યારે ભળશું એવી , હૈયાને છે હૈયાધારણ.
લગીર અમથી લાગણી જોઈ લાખ વાર હું

"તુષાર શુક્લ"

આંખોમાં દીવા આંસુના , તોરણ ઉદાસીના, સપનાના મહેલને જુવો,સજાવે છે સમય. સમજીને હોઠ બંધ છે, હૈયું કરે સવાલ, આનું જ નામ પ્રેમ છે, શું આજ છે પ્રણય?
પિંજર પૂરીને પંખીને રાખી શકાય, પણ, ટહુકાને એવી રીતથી પામી શકાય નહિ. ખોવાના દુઃખથી વધુ, પામ્યાની વેદના, એવો મુકામ સ્નેહમાં આવે છે, ઓ હૃદય ? આનું જ નામ પ્રેમ છે ? શું આજ છે પ્રણય ?
હૈયું ને હોઠ બેઉ એ જાણી ગયા હવે, કે, પ્રેમમાં પ્રત્યક્ષ મિલનની જરૂર ક્યાં? છોડીને ફૂલ, છોને ઉડી જાય પતંગિયું, મહેફિલમાં મહેંકની, ન હોય જય કે પરાજય.
સપનાના મહેલને ભલે સજાવતો સમય..આનું જ નામ પ્રેમ છે ને આજ છે પ્રણય.

"તુષાર શુક્લ"

દીવાની રોશની ચૂપચાપ આજ પાછી વળે,
બધું ઢંકાઈ જાય મખમલી અંધાર તળે.
ભલે ન રોજ મળે ,આજ એવી રાત મળે..
હાથમાં હાથ હો ને શ્વાસ મહી શ્વાસ ભળે,
તરસતા જામ પરે જેમ કો સુરાહી ઢળે..
ભલે ન રોજ મળે, આજ એવી રાત મળે..
મળે તું, ઓગળે તું ,આજ એવું સ્વપ્ન ફળે,
આ તારા સ્પર્શનો લાવા હથેળીઓમાં બળે.
.ભલે ન રોજ મળે, આજ એવી રાત મળે...

"તુષાર શુક્લ"

એક ગુણ્યા એક થતાં બેઉના હૈયામાં રણકી ઉઠે છે સ્નેહ ઝાંઝરી ,
એક વત્તા એક જ્યારે બે જેવું થાય ત્યારે કોળિયામાં આવી જાય કાંકરી.
ઓરા આવીને બેઉ ઓગળતા જાય ,એના પડછાયા હોય નહિ જૂદા,
દરિયામાં ભેદ બધા ઓગળી એ જાય, કોણ નૌકા ને કોણ છે નાખૂદા !
એક ભાગ્યા એક થતા એવું કંઈ થાય ,જાણે વીંધ રે વિનાની કોઈ વાંસળી..
ગણી ગણી જીવવું કે જીવીને ગણવું એને જીવતર કહું કે ગણિત ?
શ્વાસના હિસાબ અને ધબકારા માફ, એ જીવવાની ખોટી છે રીત.
એક ઓછા એક થતાં પાછા બે થાય ત્યારે ,
વેદનાની વેલ રહે પાંગરી...

"તુષાર શુક્લ"

નદીઓની વારતામાં એવું આવે કે એક સોનેરી વાળવાળી છોકરી, જળમાં ભીંજાય અને ચાંદનીમાં ન્હાય, એની ગીત ગઝલ કરતા'તા નોકરી. છોકરીને એક રાત સપનું આવ્યું કે એના સોનેરી વાળ સાવ કાળા! આંખોમાં એક એક સળીઓ ગૂંથીને કોઈ માળા રચે છે હુંફાળા. ઝાકળના ઝમકારે નીંદર ઊડી ને કોક પગલામાં ઝળહળતી ઓસરી.
છોકરીએ કાંઠાને કીધો સવાલ, ત્યારે કાંઠાએ કળીઓને ચીંધી, જાણતલ કળીઓએ દીધો જવાબ, આમ રાખીને આંખો અધ મીંચી," બોલકા પવન કેરી લ્હેરે ચડીને કોઈ ડુંગર પછવાડે રહ્યું નોતરી".. છોકરીએ છોડાવી કાંઠાની આંગળી ને વહી ચાલ્યા વહેણ દૂર દૂર ,રૂંવાડે રૂંવાડે ભરતીના ગીત અને લહેરોમાં સાગરના સુર.. વહેતી હવામાં એક અણજાણ્યું નામ, રહું અણજાણી લિપિમાં કોતરી..
પછી નદીઓની વારતામાં એવું આવ્યું કે પેલી સોનેરી વાળવાળી છોકરી, ગીતોમાં ન્હાય અને ગઝલે ભીંજાય અને મોસમ કરે છે એની ચાકરી...

"તુષાર શુક્લ"

માટી પોષે છે, ફૂલ પોષાય છે, વાદળ વરસે છે ફૂલ સિંચાય છે, પવન વહે છે, ફૂલ લહેરાય છે, આકાશ ખૂલે છે, ફૂલ ખીલે છે, પંખી ટહૂકે છે , ફૂલ તહૂકાય છે, પતંગિયું ઉડે છે , ફૂલ રેલાય છે.. આ સઘળું આંખોને દેખાય છે, પણ, ફૂલ એમાંથી કોઈનું ય ક્યા થાય છે? કારણ, ફૂલ જાણે છે કે આ બધા તો બધા માટે છે, ને એથી જ, ફૂલ,
માટી વડે ખરું પણ માટીનું નહિ, માટી માટે નહિ. વાદળ વડે ખરું, પણ વાદળનું નહિ, વાદળ માટે નહિ, પવન વડે ખરું પણ પવનનું નહિ , પવન માટે નહિ. આકાશ વડે ખરું ,પણ આકાશનું નહિ, આકાશ માટે નહિ. પંખી વડે ખરું પણ પંખીનું નહિ, પંખી માટે નહિ, પતંગિયા વડે ખરું પણ પતંગિયાનું નહિ, પતંગિયા માટે નહિ..
એ તો બસ છેકેવળ તુષારનું.. તુષાર માટે ..કારણકે એ જાણે છે કે તુષાર ધરતી પર આવેછે જ કેવળ ફૂલ માટે..ને એટલે જ ફૂલ એમાં ભીંજાય છે.. એનું થાય છે..એમાં સમાય છે.
.બસ , આંખોને જુદું દેખાય છે.

"તુષાર શુક્લ"

મુને ગમતી શિયાળાની મોસમ , જુવાન ,
એના દિવસો ટૂંકા ને રાત લાંબી,
ચંદનના ઢોલીયા ઢળાવ્યા હો રાજ,
મને નાં જોઈએ કડલા કે કાંબી.
ઉનાળુ એકલતા જીરવી જવાય ,એના દિવસો લાંબા ને રાત ટૂંકી,
ચોમાસે ઓઢણીનાં મોરલાઓ બોલે,
અલી, નીરખીલે વાટ ઝુકી ઝુકી, કમખાની કસ્સ હવે કેમ કરી બાંધુ ?
મારી આંગળીઓ જાય નહિ આંબી.
. બળબળતા વાયરા ને ઉના ઉજાગરાને,
ઊંબર પર બેસી વળાવ્યા.
મારા નીશ્વાસને મેં તારા વિશ્વાસ તણી ,
આંગળીએ હેતથી ભળાવ્યા . હવે મોલે પધારો તો હું જાણું, હો રાજ,
રાત મેડીમાં ઊતરે ગુલાબી ..

"તુષાર શુક્લ"

ફિલ્મોના આગમન પછી પ્રત્યેક પેઢીને પોતાના સ્વપ્ન નાયક નાયિકા મળ્યા છે. .મૂંગી ફિલ્મોના સમયે પણ. આઝાદી પૂર્વે અને પછીના તરતના સમયમાં પૃથ્વીરાજ કપૂર અને સોહરાબ મોદી, ત્યારબાદ મોતીલાલ અને બલરાજ સહાની જેવા અભિનેતા અને રાજ, દિલીપ અને દેવાનંદ જેવા સિતારાએ જૂની પેઢીના હૈયે રાજ કર્યું. કોઈના હૈયે શમ્મી કપૂર તો કોઈને રાજેન્દ્ર કુમાર.. તો વિશ્વજીત પણ ખરા..માત્ર ફિલ્મ અને ગણ્યા ગાંઠ્યા મેગેઝીનનો એ સમય ..ને છતાં અપાર લોકપ્રિયતા..એ પણ દાયકાઓ સુધી. એમાં કથા અને ગીત સંગીત ઉપરાંત આ કલાકારોની અદાનું પણ એટલું જ મોટું યોગદાન.અભિનય શૈલી અને ટેકનીક બદલાયા છે ત્યારે પણ એમને યાદ કરવા ગમે એવો જાદુ હતો એમનો. નિમ્ન મધ્યમ વર્ગની વસાહતોમાં જાહેર સ્થળે પરદો બાંધીને આ ફિલ્મો બતાવાતી . ઘેરથી લાવેલા કોથળા પર કે ધૂળમાં બેસીને એમને જોયા કર્યાની સ્મૃતિ આજે ય મુગ્ધ કરે છે...પવન સાથે હાલતો એ કાપડનો પરદો અને ડોલતા દેવ સાબ..ટ્રેનની નીચલી પાટલી પર નાયક બેઠા હોયને ઉપરની પાટલીએ નાયિકા હોય..એ રોમાંસ હજી ય ટ્રેનની સફરમાં સાથે હોય છે.. અને હજી ય " ખોયા ખોયા ચાંદ .." સાથે અનુસંધાન અનુભવાય છે..ભલે એ અમારા બાળપણનાં દિવસો હતા પણ આ રોમાંસ એમણે અમને વારસામાં આપ્યો..અમે એમના ઋણી.

"તુષાર શુક્લ"

સાત પગલાં જ્યારથી ચાલ્યા છીએ સંગાથમાં,
આપણું હોવું સતત છે સાથમાં. આપણે ઓગળતાં રહ્યાં એમ શ્વાસમાં,
જીવવું બસ, વ્હાલમાં વિશ્વાસમાં
. જેમ સાગરમાં ભળી કોઈ નદી, વિસ્તરે છે, લૂપ્ત નાં થાતી કદી, એમ વિસ્તરતાં શીખ્યાં સહવાસમાં..
જીવવું બસ, વ્હાલમાં વિશ્વાસમાં.
પ્રેમ ને શ્રદ્ધ્ધા પરસ્પર રાખીને,
આપણે જીવીએ હૃદયની સાક્ષીએ,
ઓગળ્યા અંતરના અંતર બાથમાં.
જીવવું એવું રહે આ ભાગ્યમાં..

"તુષાર શુક્લ"

આપણે દીકરીને દીધી વિદાય, તોય આવ્યાના ભણકારા થાય. દીકરી કોઇથી નાં કોઈ દી વિસરાય,
આખા ઓરડામાં દીકરી વરતાય
. જોઇને તસવીર એની, જમવાનું ભૂલો તમે,
સમયને ભૂલી જઈ ઝૂલા પરે ઝૂલો તમે,
આપણા આંગણીએથી ઉડી ગઈ મેના, એના
યાદ કરો રોજ રોજ ટહુકા અમોલા , તમે
. છોને મુખડું આ મીઠું મલકાય, આંખો આંસુડે છાની ઉભરાય. રાત જાગી વાટ જોતા, જ્યારે થાતું મોડું એને,
ચીડાતાતા મારી ઉપર, લડતાતા થોડું એને,
ઓરડામાં આંટા દેતા ફોન પાસે ઉભા રેતા,
ફોન લેતા હાથમાં અને થાય લાવ જોડું એને,
ફોન લાગે ને વાત નવ થાય, "હાલો" સાંભળતા ડૂમો ભરાય..
દીકરી કોઇથી નાં કોઈ દી વિસરાય, આખા આયખા પર દીકરીની છાંય

"તુષાર શુક્લ"

લગ્નોત્સવ પૂર્ણ થયો હોય એ ઘરની સ્થિતિ વિશિષ્ટ હોય છે. લાગણીઓના ઉતાર ચઢાવ ઉપરાંતની ય એક વિશેષતા જોવા મળે છે..અને એ છે ઘરની પહેરવા માટે છેલ્લી ઘડીએ નાં પસંદ થયેલી સાડીઓ, પસંદ થયેલી સાડીઓ, ચોળાયેલા વસ્ત્રો, હેંગર વગર પડેલા સૂટ ને ટાઈ, ટેબલ ઉપર વેર વિખેર સાચા ખોટા ઘરેણા અને સાચા ખોટા વાળ ને ચીપિયા ને વેણીમાંથી ખરેલા ને ખૂણે પડેલા ફૂલ..ઘરની કોઈ ખીંટી ખાલી નહિ..મહેમાનોએ ઉતારા રૂપે માણેલી સગવડ પછી છોડેલા અને ભૂલેલા અવશેષો..
હાલ ખોવાયેલી અને પછી કદાચ જડનારી કે ન જડનારી અનેક વસ્તુઓ..અસ્ત વ્યસ્ત છતાં મસ્ત લાગતું ઘર..અને
અલસગમના પત્ની ને જોઇને મલકાતો આળસુ પતિ..આપણા ઉત્સવોની મજા આ છે કે એ વીતવા છતાં બાકી રહી જાય છે..નવા ઉત્સવની વાટ જોવાય છે.

"તુષાર શુક્લ"

પત્ની કરે સવાલ તો એમાં શંકા નથી, છે વ્હાલ.
કરે છે અણગમતાનો ગુલાલ, કે એમાં શંકા નથી, છે વ્હાલ.
પત્ની માટે પ્રશ્ન પ્રેમ છે, પતિને મન છે વહેમ પ્રેમ પત્ર ને પ્રશ્ન પત્રમાં ફેર નથી કોઈ એમ ,
બેઉમાં કોમન એક સવાલ " આંખ કા ઉજાગરાથી લાલ ? "
પ્રેમ હોય કે પ્રશ્ન, બેઉની રાશિ અંતે એક, પ્રેમપત્ર ને પ્રશ્નપત્રમાં રાખવી એક જ ટેક,
ભૂલને કબૂલવામાં માલ.
પ્રેમ બેઉની ભીતર છલકે, દૂર હોય કે પાસ, અંતર વચ્ચે અંતર કેવું? પ્રેમ તો બારે માસ.
પ્રેમની હોય નહિ ગઈ કાલ. પ્રેમની એજ ખરી કમાલ.

"તુષાર શુક્લ"

આમંત્રણ આપવાની ય કળા હોય છે.સમયસર થી માંડીને અવસર વીત્યે મળે તેમ પણ પહોંચાડાય છે. ટાળવાની વિનયી રીતો પણ પ્રચારમાં છે જ . ન મોકલવા છતાં ય મોકલ્યું હોવાના અને ન મળવા માટે પોસ્ટ અને આંગડીયાને ય જવાબદાર ઠેરવી શકાય છે. પોતાનું ગણીને આવી જ જવાનું હોય ને એમ સામા ગળે ય પડી શકાય છે. આમંત્રણના અર્થ ઘટનની હવે સમજ પણ આવી ગઈ જોવા મળે છે. શ્રીમાન કે શ્રીમતી કે સુશ્રી હોય તો એક , શ્રીમાન અને શ્રીમતી હોય તો બે, સહકુટુંબ હોય તો સહુ..કંકોત્રી મળે ત્યારે જ કવર ઉપર વાંચી લેવાય છે અને એ ક્યારેક ચર્ચાનું કારણ પણ બને છે. ક્યાંક એમાંથી સંબંધોની નિકટતા તો ક્યાંક સંખ્યા મર્યાદિત રાખવાના કારણની ય ચર્ચા ચાલે છે. કેટલાક વળી કાર્ડ જોઇને જે ખૂટ્યું હોય તે તરફ ધ્યાન પણ દોરે છે. અનેક કંકોત્રી મોકલતી વખતે ભૂલ સ્વાભાવિક છે. .પણ કેટલાક નિર્ણયો વાસ્તવિકતાની ધરા પર લેવા પડે છે. સંખ્યા ઓછી કરે તેને સ્નેહ ઓછો ન હોય એમ પણ બને.

"તુષાર શુક્લ"

લગ્નની મોસમ છલકે છે. સંગીત સંધ્યામાં ગરબા ઉપરાંત હવે ગીતોએ પણ સ્થાન મેળવ્યું છે. હિન્દી ફિલ્મ ગીતો, પંજાબી અને રાજસ્થાની લોકસંગીતની સાથે હવે ગુજરાતી ગીતો પણ રજુ થાય એવો આગ્રહ રખાય છે. પણ આવા આયોજન પૂર્વે આપના કુટુંબીજનો અને આમંત્રિતોની અપેક્ષા અંગે પણ વિચારી લેવું જરૂરી છે. આમ કરવાથી કલાકાર અને યજમાન બંને ને રાહત. કલાકારના આગમનથી લઈને વિદાય સુધી એનું ગૌરવ જળવાય એ યજમાનની ફરજ છે. અને એવું જ મહત્વનું છે કલાકાર સાથે નક્કી થયેલ મહેનતાણું સમય સર ચૂકવાય તે. એમાં કાપકૂપ કરવી,કે ચૂકવવામાં જ દાંડાઈ કરવી તે અયોગ્ય છે.મજૂરનો પરસેવો સૂકાય તે પહેલા અને કલાકારનો સ્વર શમી જાય તે પહેલા એને એનું પારિશ્રમિક મળી જવું જોઈએ જ . તે સિવાય આવા આયોજનો એ કલાપ્રેમનો દંભ કે દેખાડો જ બની રહે. કલાના અજ્ઞાનને પણ સૌજન્યની મદદથી અપ્રગટ રાખી શકાય અને કલાની જાણકારી પણ અવિવેકમાં ઓજપાઈ જાય.

"તુષાર શુક્લ"

લગભગ ૧૦ કે ૧૨ વર્ષની દીકરી કે દીકરાને સરસ ગુજરાતી ભાષામાં બોલતા સાંભળવા મળે ત્યારે મન રાજી થાય છે. એમાં પણ આવા બાળકો પોતાના ઘર પરિવાર કે પોતાના સ્વાદ,શોખ કે સંબંધો વિષે પણ ગૌરવ અને આત્મસન્માન સાથે કૈંક કહે ત્યારે આનંદ થાય છે. આવા બાળકો પણ મસ્તી તોફાન તો કરે જ છે, પણ એ ઉપરાંતનું ય એક વ્યક્તિત્વ ધરાવે છે. એમનું વાચન, એમનું ચિંતન એમની વાતોમાં, એમની સરસ ભાષામાં પ્રગટ થાય છે ત્યારે કેટલાકને એ ઠાવકા, ઠરેલ, ચાવળા અને ચાંપલા પણ લાગે છે. એમનું માનવું છે કે એ બાળકો પોતાની વયને અનુરૂપ નથી વર્તતા. આવી માન્યતાનાં મૂળમાં આ મોટેરાઓની ગેરસમજ જ હોય છે. આસપાસના વાતાવરણથી જુદું આવું વ્યક્તિત્વ એમને વાયડું કે દોઢ ડાહ્યું લાગે છે. પણ પોતાના વાતાવરણથી જુદી પ્રતિભાઓ પ્રત્યેક સમયે હોય છે અને એનો આદર ન કરનારા પણ હોય જ છે. તમારી આસપાસ આવા બાળકો હોય તો એમનો આદર ન કરો તો ભલે , ઉપહાસ ન કરશો કારણકે કાલે કદાચ એને ઓળખાતા હોવાની બડાશ મારવાની તમને તક મળે..!

"તુષાર શુક્લ"

આજે બાળ દિન. બાળકોને એમની ફરજો યાદ અપાવવા માંગનારાઓ માટે,બાળકોના અધિકાર વિષે જાણવાનો દિવસ.બાળકો તોફાની હોય, અણસમજુ હોય, નાદાન હોય...કારણકે એ બાળકો છે. બાળકો અવિનયી હોય,અસંસ્કારી લાગતા હોય, અશિસ્ત આચરતા હોય, ત્યારે સમજવું જોઈએ કે કોઈક મોટેરા પોતાની ફરજ ચૂક્યા છે. બાળકોને કેળવણી એ મોટેરાની આવડતનો વિષય છે. આરંભના પાંચ વર્ષોમાં એ જે શીખે છે એની અસર જીવન ભરરહે છે.એની કુમળી વયે એને ઘડનારા હાથ કયા છે અને એ કેવા હોવા જોઈએ એનો નિર્ણય મોટેરા પર છે. અને એ જ એમની પરીક્ષા છે. એના પર બાળકના જ નહિ, મોટેરાના અને સમાજના ભવિષ્યનો આધાર છે. જવાબદારીથી ભાગનારાઓ અધિકાર બાબતે જાગૃત હોય છે..! "હાઈબ્રીડ" એ ઝડપી વિકાસની નહિ, ઝડપી વાપરાશની ઉતાવળ માંથી શરુ થયેલી પ્રક્રિયા છે અને એ બાળકોના સંદર્ભે ય લાગુ પડાઈ રહી છે. વવાય તે કરતા ઝડપે લણવા ઉત્સુકો માબાપ બન્યા છે ત્યારે કણસલાની ફરિયાદ કોણ સાંભળે..?

"તુષાર શુક્લ"

લગ્નોની મોસમ છલકાવાની તૈયારીમાં છે..ત્યારે લગ્નોત્સુકોને આટલી વિનંતી..તમે અલ્પ શિક્ષિત હો કે અતિ શિક્ષિત, મહેરબાની કરીને અશિક્ષિત સાબિત ન થશો. સાચું અને સારું શું છે એ જાણવા છતાં ય ખોટા નિર્ણય કરીને બાળકોને માટે બોજા રૂપ ન બનશો. પટાવાળાની નોકરી માટે પણ લઘુત્તમ લાયકાત નક્કી છે, પણ માં બાપ બનવા માટેના કોઈ જ ધારા ધોરણ નથી એનો ત્રાસ બાળકોએ ભોગવવો પડે છે બાળકોના બાળપણનો ભોગ લેનારાઓ ગુનેગાર જ છે.માના દૂધ જેટલી જ મહત્વની માતૃભાષા છે એવું આપણાં લાભાર્થે ,પશ્ચિમનાં વિદ્વાનોએ પણ કહ્યું છે! એક વિષય તરીકે અન્ય ભાષા અને માધ્યમ તરીકે માતૃભાષા જ યોગ્ય છે . જગત એના ઝળહળતા પરિણામોથી ઉજળું છે. અંધકાર છે તો માત્ર આપણે ત્યાં છે. લગ્ન પહેલા આ અંગે સ્પષ્ટ થાવ .લગ્નની આઠમી પ્રતિજ્ઞા રૂપે હવે કહેવાવું જ જોઇશે કે : આપણાં સંયોગથી ખીલેલું ફૂલ આપણાં અણઘડ પ્રયોગોથી કરમાય નહિ તે આપણે જોઈશું .

"તુષાર શુક્લ"

વિદ્વાત્તાને સ્થળ સમયની સીમા નડતી નથી એ કાલજયી છે. વિદ્વતા અને નમ્રતા જે સન્માન પ્રાપ્ત કરે છે તે સ્થાન સત્તાની ખુરશીને દોહ્યલું છે..દર્ભાસન હંમેશા સિન્હાસનથી ઉચ્ચ જ રહેવાનું. વ્યાસપીઠ અને વિદ્યાપીઠ સચિવાલયથી મહિમાવંતી જ રહેવાની. માત્ર, એના પર બેસનારની ઊંચાઈ એમાં વધ ઘટ કરે છે.

"તુષાર શુક્લ"

આંગણાની ધરતીમાં મૂળ નાખનારું વૃક્ષ જ્યાં સિંચાય છે ત્યાં સંબંધાય પણ છે. આંગણાનું વૃક્ષ પરિવારની પીડા અને પ્રસન્નતાને સંવેદે છે.મકાનની દીવાલો માત્ર સાક્ષી બને છે, વૃક્ષ સાક્ષીભાવે નથી જોતું. એ પરિવારના સભ્ય રૂપે જીવે છે. ઘરની બહાર હોવા છતાં એ ઘરની અંદર છે. ઘર એની ભીતર છે. ઘરની દીકરી પરણીને સાસરે જાય ત્યારે એ ડૂસકું ભારે છે...અને ઘરની વહુઆરુનો ખોળો ભરાય ત્યારે લીલુછમ મલકાય છે.
કપાયેલા શિરીષ વૃક્ષની સુગંધિત સ્મૃતિ મને આજે પણ ત્યાંથી વાહન ચલાવતા રોકે છે. "

"તુષાર શુક્લ"

દિવાળી ગઈ..નવું વર્ષ શરુ થઇ ગયું. સાલ મુબારકના દિવાળી કાર્ડને બદલે કંકોત્રી આવવા લાગી છે. નવું વર્ષ નહિ, નવું જીવન શરુ થશે. સત્કાર સમારંભના આમંત્રણ વાંચું છું. આ આપણાં આગમનનો સત્કાર સમારોહ નથી. આપણને જમવા બોલાવનાર વાસ્તવમાં ઈચ્છે છે કે આપણે નવ દંપતીના સ્નેહ જીવનના શુભારમ્ભના પ્રસંગે એમના સ્નેહનો સત્કાર કરીએ, અને હા, હવે આ કાર્ડ બરાબર વાંચીને જવું જરૂરી છે..એ સગા વહાલા અને મિત્ર મંડળ સહિત પધારવાનું નિમંત્રણ નથી. એમાં એક/ બે/ સહ કુટુંબ લખ્યું હોય તો જોવું જરૂરી. આવું ન લખનાર ,કાર્ડમાં સંબોધન રૂપે કે કવર પર લખેલા નામમાં ઈશારો કરી જ દે છે કે શ્રીની સાથે શ્રીમતીએ આવવાનું છે અને છોકરાં ક્યાંક મુકી આવવાના છે !ચાંલ્લો લેવા વિષે ફોડ ન પાડનાર પણ ફૂલો લાવવાની નાં લખી શકે..!

"તુષાર શુક્લ"

એક કલાકાર તરીકે આપણને ગમતી કળા પ્રવૃત્તિમાં અભિવ્યક્ત થવાનું પહેલું કારણ તો છે આપણી પોતાની ઈચ્છા,પણ એ પછી વાત આવે છે એને ભાવકો સુધી પહોંચાડવાની,એનું પ્રત્યાયન થતું જોવાની. ક્યારેક એવું લાગે કે આ અભિવ્યક્તિને યોગ્ય પ્રતિસાદનથી મળતો.ત્યારે કલાકાર એને સ્વીકૃતિ મળે તેવા પ્રયાસ તરફ વળે છે અને એમાં મળતી સફળતા કે નિષ્ફળતાને જ મહત્વની ગણીને એની પાછળ જ લાગ્યા રહે છે. જે કળા પ્રવૃત્તિને આપણે આપણાં જીવનના ઉત્તમ વર્ષો આપ્યા હોય એને પણ સ્વીકૃતિ માટે સર્વથા સાનુકૂળ વાતાવરણ ન જોવા મળે ત્યારે નિરાશ પણ થવાય, પણ પછી સમજાય કે "સહુની સ્વીકૃતિ "એ તો એક પૂરી ન થાય તેવી અપેક્ષા છે. આવા સમયે આપણાં પ્રયત્નો વિષે વિચારવું, ભાવકોની સજ્જતાનો વાંક ન કાઢવો. સફરના આરંભે જ ક્યા પહોંચવું છે એનો વાસ્તવિક અંદાજ બાંધ્યો હોય તો વર્ષોની સાધના બાબતે નિરાશ ન થવાય.

"તુષાર શુક્લ"

હા...શ..ખીચડી બની..! એક પરંપરા મુજબ વાકબારશથી લાભપાંચમ સુધી ખીચડી ન બને. એનો અર્થ એમ પણ નહિ કે રોજ લાપસીના આંધણ મેલાય ..પણ ખીચડીની હાંડલી ચૂલે ન ચડે ..ખીચડી સર્વથાભોગ્ય અને સહુને ઉપલબ્ધ એટલે એનો મહિમા તો ખરો જ, પણ તહેવારોમાં શીરો, કંસાર, બીરંજ અને લાપસી જેવા ઘરેલું મિષ્ટાનનો મહિમા. હવે પાછી ખીચડી આવી ગઈ..દિવાળીના ભોજન પછી પેટને ય આનંદ આનંદ..પાછું બધું પૂર્વવત..મીઠાશનો સ્વાદ હવે સ્મૃતિ અને ખીચડીની સચ્ચાઈને સ્વીકૃતિ..!

"તુષાર શુક્લ"

સમજીએ તો બહુ સૂચક છે આ દીપોત્સવીના તહેવારોની વ્યવસ્થા. વાંકબારશથી શરુ થઈને જ્ઞાન પંચમી..વાણીનો સદઉપયોગ જ જ્ઞાનને સાર્થક કરે અને એ જ આપે જીવનમાં લાભ. જ્ઞાનને "લાભ " કહેનારા વિચારકોએ સાધનને [ધન તેરશ] સાધનાને [ કાળી ચૌદશ ] અને સ્નેહને [ ભાઈ બીજ ] વચ્ચે જ સમાવી લીધા છે. જ્ઞાન પામીએ અને લાભ મેળવીએ..જ્ઞાન વહેંચીએ અને અન્યને લાભના અધિકારી બનાવીએ.જ્ઞાન વહેંચવા અને પામવા બંનેમાં લાભ.

"તુષાર શુક્લ"

તહેવાર મનાવવાની શૈલી બદલાઈ ગઈ છે.. રાજમાર્ગ સૂના છે. સાલ મુબારક કહેવા જનારા ઓછા દેખાય છે.મધ્યમ વર્ગનો એક મોટો ભાગ હપ્તેથી મોટર લાવ્યો છે. હવે સ્કૂટર પર બેસીને સાલ મુબારક કહેવા નીકળતા પરિવારો રસ્તે દેખાતા નથી. એક સ્કૂટર પર પાંચ જણ એ સામાન્ય હતું..એક સરખા કપડામાં સજ્જ બાળકો અને લગ્ન સમયની સાડીમાં પત્ની..તથા સૂટ પહેરેલા પતિ હવે જોવા નથી મળતા. ઘેર ટેબલ પર ઘૂઘરા, સુંવાળી, મઠીયા, જાડી સેવ અને મોહનથાળ પણ નથી. સુકો મેવો હવે લક્ઝરી નથી રહ્યો. પગે લાગનારા પરિવાર જનો બહાર ગામ ગયા છે એટલે બોણી ય ગજવામાં જ રહી છે.SMS કરવા અને વાંચ્યા વગર ભૂંસવાની પ્રવૃત્તિ ચાલે છે.

"તુષાર શુક્લ"

નવા વર્ષ માટે ઘણા વખતે તારીખિયું, ડટટા વાળું, ખરીદ્યું..ભગવાનના ચિત્ર સાથેનું. બાળપણમાં આ જ હતું..કેલેન્ડર બહુ પછી આવ્યા. આખો મહિનો એ ક જ પાના પર હોવાનો ત્યારે આનંદ હતો, આજે કંટાળો. એટલે જ કદાચ આ તારીખિયું લેવાનું મન થયું હશે.. રોજ નવું પાનું..વિસ્મય..ને આપણે જ એ દૂર કરવાનું.. વળી નવું પાનું..નવું કુતુહલ..આખા વર્ષના પ્લાનારનો ત્રાસ હવે નહિ જ.

"તુષાર શુક્લ"

જીંદગી બોલી, સમજ,
મન, તું શું કરવાં ગરજ..?
હોય તું સૂરજ કે રજ.
શીખ તું રહેતાં ,સહજ..!

"તુષાર શુક્લ"

નવા વર્ષનો આરંભ..આરંભનો આનંદ છલકે છે..હજી આળસ અને આરામનો વૈભવ છે..સ્મૃતિ,સંબંધો અને સ્વાદ મણાય છે..ગમતાનો સાથ છે..સ્થળ અને સંગાથ બંને પ્રસન્નતાના પૂરક છે..આ બધું થોડા સમયનું છે એની જાણ છે,પણ એની જરૂર પણ છે, કારણકે એ જીવવાને અર્થ આપે છે..અને એટલેજ એને મનથી માણીએ. બાળપણમાં મમ્મી કહેતી કે ઉતાવળે નાં ખવાય, પેટમાં દુખે. બરાબર ચાવીને ખાઈએ તેનું લોહી થાય. આનંદનું પણ એવું જ..આરામના સમયમાંથી મળેલો આનંદજ કામના સમયે શક્તિ આપશે..એટલે જ,સ્વાદ,સ્થળ, સંગાથ અને સ્મૃતિને મન ભરીને માનો..સ્મૃતિ સર્જવાનો ય આ જ અવસર છે..

"તુષાર શુક્લ"

તહેવારનો આનંદ છલકે છે..ઉત્તમ વિચાર, સહુ માટે સદભાવ, જાગે છે. આ પર્વનું જાદુ છે જે સંકલ્પ સ્વરૂપે થોડા સમય રહેશે પણ ખરું. આપણે કેવા હોવું જોઈએ એ આપણને યાદતો છે જ ..જીવાતા જીવાતા ભૂલી જવાય છે,એટલું જ. હવે જાતભાતના રંગ રૂપ ધરાવતા કોડિયા,મીણબત્તી અને ઈલે.લાઈટ આવી ગયાં.અનુકુળતા પરિવર્તનની જનની છે. અસલનું કોડિયું પ્રગટાવવાની પ્રક્રિયા હવે ન રહી. ઈલે.લાઈટ આપણી ઈચ્છા પ્રમાણે [અને પાવર સપ્લાય પ્રમાણે] ચાલે !અસલના માટીના કોડિયાની વાટ ટમટમે,પવનમાં કંપે.એ ટકવાનો પુરુષાર્થ કરે..જીતે પણ અને હારે પણ. પણ વર્ષની છેલ્લી રાતે અને નવા વર્ષના આગમને જીવવાની રીત શીખવી જાય..સંકલ્પ વગર, સહજ હોવાનો આનંદ..!

"તુષાર શુક્લ"

દિવાળીના તહેવાર નિમિત્તે ઘર આંગણની સફાઈ થાય. એ દરમિયાન ખોવાયેલું જડે અને જડેલું ખોવાય પણ ખરું. સ્મૃતિની શેરીમાં લટાર મારવાનો ઉત્સવ છે આ.પણ શેરીમાં લટાર મારતી વખતે કુંડાળામાં પગ ન પડી જાય એનું ધ્યાન રાખવાનું વડીલો કહેતા.ઘરનો કકળાટ કાઢીને કરેલા કુંડાળા ચાર રસ્તે જોવા મળતા. આમ તો શેરીમાં કોના ઘેર શેનો કકળાટ છે તે સહુ જાણે, અને આમ એને બહાર મુકવા જવાની શરમ પણ નહિ, કારણ કે એ પછી પણ એ ભાગ્યે જ બંધ રહે..! પણ નવા વર્ષે નવી શરૂઆતની સાથે એક નવી તક લેવાનો પણ આશય. એક મનોવૈજ્ઞાનિક અભિગમ !હવે આવું ઓછું જોવા મળે છે. પણ કકળાટ ઓછો નથી થયો, ઉલટાનો છાનો રહીને ઓર ભડકે છે.

"તુષાર શુક્લ"

હવામાં તહેવારોની સુગંધ છે. બાળપણમાં હજી ઘરમાં પિત્તળના વાસણ હતા અને એને ચમકાવવાનો ઉદ્યમ પણ થતો. સ્ટીલના વાસણ વૈભવ હતા અને એને ગિલેટ ચડાવીને ગર્વ લેવાતો. એ સંધિકાળ હતો.પરંપરા અને આવી રહેલા બદલાવ વચ્ચેનો કાળ... પણ તહેવારો પારંપરિક ઢબે ઉજવાતા અને ગમતા. એ સમૂહ જીવનનો આનંદ હતો. સંપર્કના સાધનો ઓછા હતા એટલે તહેવારોમાં રૂબરૂ મળવું એ રીવાજ હતો. આજે ય ઉત્સાહ તો એ જ છે પણ ઉજવણીની શૈલી બદલાઈ છે..મીઠાઈ નવી છે, અને ગળપણ સહે..જ ઘટ્યું છે. તળવાને બદલે શેકવાનું વધ્યું છે..સ્વાદ બદલાયો છે પણ સ્મૃતિ અકબંધ છે. દરવાજે અદ્રશ્ય તાળા છે પણ મોબાઈલ ફોન ચાલુ છે.

"તુષાર શુક્લ"

ગોરી, કોરી હથેળીઓમાં છલકી રહ્યો ઉમંગ, હૈયાથી હોઠો પર આવી મલકી રહ્યો અનંગ.
નસ નસમાં ધસમસતો આજે દોડી રહ્યો ઉમંગ, હાથમાં તારા હાથ મુક્યો છે, જીવશું આપણે, સંગ. હોઠથી લખજે હથેળી ઉપર, હળવે હળવે આમ " ચાલ, આપણે સાથે જઈએ ગુલમહોરને ગામ".

"તુષાર શુક્લ"

લાવ હથેળી તારી, એમાં આજ લખી દઉં નામ. ચાલ, આપણે સાથે જઈએ ગુલમહોરને ગામ.
નામ માગતું સરનામું, સરનામું શોધે નામ, ચાલ આપણે સાથે જઈએ ગુલમહોરને ગામ.
સુર્યમુખી થઇ સવાર ઉગે, રાતરાણી થઇ રાત. ગરમાળો થઇ બપોર ઝૂલે , માંધુમાલીની સાંજ. મોર્પીછ્ના છાંયે છાંયે છેડે સમય સિતાર, મખમલ મખમલ નરમ મુલાયમ હો જીવજ પગથાર.
હર ક્ષણ હર પલ છલકી ઉઠશે રંગ સુગંધનો જામ, ચાલ આપણે સાથે જઈએ ગુલમહોરને ગામ.

"તુષાર શુક્લ"

ગઝલને આવ્યું છે ઝોકું, ગઝલને આજ સુવા દો,
ભલેને થાય મન, રોકું, ગઝલને આજ સુવા દો.
વીતેલી કૈક રાતોના અજંપાને શમાવ્યો તેં,
જરા જંપીને સુતી છું , હવે નાં હું તને ટોકું.

"તુષાર શુક્લ"

આપણો સંબંધ ક્યા છે આજનો, આપણો સંબંધ તો છે અવાજનો. સુર શબ્દોને રૂપે છે એ ધ્વનિત, આપણો સંબંધ તો છે ત્યારનો, આપણો સંબંધ તો છે ક્યારનો.
એ સરે છે પંખીના ટહુકા સમો, ને તરે છે આભમાં વાદળ થઇ , કલકલ સરિતાના ચંચલ જળ સમો, ગાજતો સાગર તણું ગર્જન થઇ , ગડગડે છે આભમાં વીજળી સમો, ભડભડે છે એ જ દાવાનળ થઇ , ઘંટનાદે ગૂંજતો દેવાલાયે , એ જ પડઘાતો સકલ આઝાન થઇ, એ જ છે કલરવ ને કોલાહલ મહી , એ જ વ્યાપક વ્યક્ત છે ઓમકાર થઇ .
મૂળમાં તો રૂપ એનું એ જ છે, રંગ જુદો છે ફક્ત અંદાજનો .. આપણો સંબંધ ક્યા છે આજનો, છે યુગોથી ગૂંજતા અવાજનો.
આપણો સંબંધ ક્યા છે આજનો ? આપણો સંબંધ તો છે અવાજ નો .
એ સવારે ઝગમગે ઝાકળ સમો, ને બપોરે ઝળહળે ગુલમ્હોર થઇ. સાંજ ઢળતા ઝાલ્માંલે આંસુ સમો, રાતના મ્હેકે છે પારિજાત થઇ. એ શિશિરમાં સહિત લહેરે કંપતો, તરવરે હેમંતમાં થઇ તાજગી, ગ્રીષ્મમાં વરસી રહે છે લૂ સમો, ને શરદમાં નીતરે થઇ ચાંદની. આસમાંનીંજાય એ, થઇ શરમનો લાલ, લીલો લાજનો, આપનો સમ્બંધ્ક્યા છે આજનો..?

"તુષાર શુક્લ"

બરફના ગોળા સાથે એકલા પીગળતા હતા, ગલીમાં એમની અમે બલ્બ શા સળગતા હતા.
હતી કંઈ કેટલી વાતો અમારા હૈયામાં, ગજા કરતાંય વજન ઝાઝું હતું નૈયામાં.
ડૂબી જવાનું એના ભાગ્યમાં લખાયું હતું, કિનારો સામે હતો તોય નાં પહોંચાયું હતું.
હજી એ સાચવી છે નોટબુક એ દિવસોની, છે સાવ કોરી તોય મહેક એમાં ફૂલોની.
કોઈએ હાથમાં લઇ હૈયા સાથે ચાંપી હતી, અડાડી હોઠને એ પાછી અમને આપી હતી
કોઈના સ્પર્શનું જાદુ છે એમાં આજે પણ, મને ખબર છે એની ખુશ્બુનું છે શું કારણ.
જરૂરી છે જ નહિ પ્રેમ માહે મળવાનું, જરૂરી છે જ નહિ પ્રેમ માહે ભળવાનું,
જરૂરી છે તો બસ છે પ્રેમમાંપીગળવાનું, વહી શકે છે જેને આવડે ઓગળવાનું.
ન આવડે એ બધાયે સમયના કેડી છે...

"તુષાર શુક્લ"

આ મારા વાળમાં છવાઈ રહી સફેદી છે, ને એમના વાળમાં પણ શોભી રહી મહેંદી છે.
એ વાત જુદી હતી જ્યારે વાળ કાળા હતા, અમારી આંખમાં સપનાઓ કેરા માળા હતા.
દિવસ મજાના હતા, રાત પણ મજાની હતી, ખબર નહોતી કે શરૂઆત એ સજાની હતી.
અમે ય સાંજ ઢળે ઘરમાંથી નીકળતા હતા, એ અમને જોઇને બહાનું બનાવી વળતા હતા,
અમે ય મસ્તીના મોજા ઉપર ઉછળતા હતા, એ ગમતા ઢાળ પર અમે ય થોડું ઢળતા હતા.
અમોને ગમતું હતું રોજ આહ ભરવાનું, કશા કારણ વિના ઉદાસ થઈને ફરેવાનું,
ગીત મુકેશનાં ગાતા'તા એને જોઇને, ઘણી રાહત થતી કારણ વિનાનું રોઈને.
સમયની ચાલ આ સઘળીય બહુ ભેદી છે..

"તુષાર શુક્લ"

હે બાપુ, મારી સામે એક "પરમ" સત્ય છે જેને હું માનું છું પણ મારી અનુકુળતાએ એને આરાધીશ.
મારી સામે "શાશ્વત "સત્ય પણ છે, જેને હું જાણું છું અને મારી અનુકુળતાએ એનો મહિમા પણ કરું છું, મારી પાસે મારું" સાનુકુળ "સત્ય છે, જેની હું ઉપાસના કરું છું..
આ મારું સત્ય છે અને એના આધારે મારા દૈનિક વ્યવહાર ચાલે છે.પરમ અને શાશ્વત સત્યને જાણવાનો દાવો છે અને સાનુકુળ સત્ય સાથે જીવવાનો લ્હાવો છે..બાપુ, હું સત્યપ્રેમી જ ને ..

"તુષાર શુક્લ"

જગ જનની તું હે જગદંબા, ત્રિભુવન તારિણી માં, આદિ શક્તિ, આદિશ્વરી અંબા, સકલ વિશ્વની માં. માયાનું મંડાણ જોગણી સુણજે વિનતી આ. તરસી આંખો, તરસ્યું હૈયું, દર્શન અમૃત પા..
માં પ્રગટ હવે તું થા.
માંગ્યું દેતી માવડી મારી, કદી ન કહેતી " જા ". ઢાલ બનીને ઉભી રહેતી, વાગવા નાં દે ઘા.
જ્યોત જાગતી, માં પરમેશ્વરી, શિવ શક્તિ છે માં. અધમ ઓધારણ, માં ભાવ તારણ, પ્રગટ હવે તું થા..