"તુષાર શુક્લ"

સ્મરણોને અજવાળે રહી રહીને ચમકે છે તૂટ્યા સંબબંધ તણા કાચ...
બળ બળતા ઉનાળે ડામરના રસ્તા પર સંગાથે ચાલ્યા તે આપણે.
ગુલમ્હોરે, ગરમાળે, વહેતા શિરીષ સંગ સંગે સુગન્ધાયા આપણે.
ધોધમાર વર્ષામાં લથબથ ભીંજાતા કોઈ વૃક્ષ તળે ઉભા તે આપણે.
સંગાથે કોતરેલા નામ તણા અક્ષરની આંગળીએ ઉકલ્યા તે આપણે.
કડકડતી ઠંડીમાં અંતર ઓગાલતા પાસે સરક્યાતા તે આપણે.
હૈયાના હુંફાળા માળામાં બેઉ પછી ઝીણું ફરક્યાતા તે આપણે. ક્યારે ને કેમ આમ મોસમ બદલાઈ અને આવી સંબંધને શી આંચ..?
માન્યુતું વાતો નહિ ખૂટે આ વાતમાં, છો ખૂટી જાય દિવસો ને રાત.
પડખું બદલીને આ સુતેલા મૌન તળે કચડાયા સપના રળિયાત. માન્યુતું મનગમતી વાત મહી મ્હાલીશું, ડગલાં ભરીને સાથ, સાત.
અંતર કપાયું નહિ, ક્યાંયે પહોંચાયું નહિ, ઝંખના તો ઝાકળની જાત.
માન્યુતું સંગાથે માંડવડે મ્હોરશું ને ઝુલીશું મનની મ્હોલાત. મખમલના મારગડે વાગી શી ઠેસ, કોણે રોળી રંગોળીની ભાત ?
કદી ઉગશે પ્રભાત અને ખરશે પારિજાત એવા સપનાને તોય માનું સાચ.