"તુષાર શુક્લ"

આંખોમાં દીવા આંસુના , તોરણ ઉદાસીના, સપનાના મહેલને જુવો,સજાવે છે સમય. સમજીને હોઠ બંધ છે, હૈયું કરે સવાલ, આનું જ નામ પ્રેમ છે, શું આજ છે પ્રણય?
પિંજર પૂરીને પંખીને રાખી શકાય, પણ, ટહુકાને એવી રીતથી પામી શકાય નહિ. ખોવાના દુઃખથી વધુ, પામ્યાની વેદના, એવો મુકામ સ્નેહમાં આવે છે, ઓ હૃદય ? આનું જ નામ પ્રેમ છે ? શું આજ છે પ્રણય ?
હૈયું ને હોઠ બેઉ એ જાણી ગયા હવે, કે, પ્રેમમાં પ્રત્યક્ષ મિલનની જરૂર ક્યાં? છોડીને ફૂલ, છોને ઉડી જાય પતંગિયું, મહેફિલમાં મહેંકની, ન હોય જય કે પરાજય.
સપનાના મહેલને ભલે સજાવતો સમય..આનું જ નામ પ્રેમ છે ને આજ છે પ્રણય.