"તુષાર શુક્લ"

ખુલ્લી આંખે જોઈ રહ્યો,
મારો દરિયો સરકી ચાલ્યો રે, છાતીમાં આ રેત ઘૂઘવટો
હૈયા સરસો સાલ્યો રે..
લોક કહે હું મ્હાલ્યો રે !
વાસંતી એક સાંજ પરોવી સંબંધાયા સાવ અમસ્તું,
નામ પૂછો તો મૌન રહું,
ને રોમ રોમમાં ગમતું ગમતું. મહેક થયો'તો મનગમતી ને ફોરમ થઈને ફાલ્યો રે..
લોક કહે હું મ્હાલ્યો રે..!
સાવ અચાનક ઓટ થઈને
મોજું ચાલ્યું રમતું રમતું,

પગલું મારું પાણી પોચું,
પડે પડે ને ત્યાજ ઉપડતું. મનનો માનેલો મહેરામણ હાથથી મારે હાલ્યો રે..
લોક કહે હું મ્હાલ્યો રે !
પાંપણમાં બપ્પોરી સુરજ
ભડભડ બળતો આંજ્યો રે,
ઘેન ગુલાબી અંધકારને અજવાલાએ માંજ્યો રે.
આજ ફરી કેવડિયો કાંટો
રુદિયે મારે સાલ્યો રે.
લોક કહે હું મ્હાલ્યો રે !

"તુષાર શુક્લ"

સાવ રે અડોઅડ તું બેઠી'તી એમ ,શાંત સરવરના જળ શી પથરાઈ,
સર્જાયા વલયો જયાં પડી
સ્પર્શ કાંકરી ,
ને સ્પંદિત થઇ તું એ લહેરાઈ. કેટલાય વખતે હું અણધાર્યું આમ તને હળવેથી વ્હાલ ભર્યું સ્પર્શ્યો,
થઈને પતંગિયાનું ટોળું,
ત્યાં ઉડી ગયા વીતેલા એકાકી વર્ષો.
મળવાની સંભવના થઇ ગઈ'તી શૂન્ય,
એય ઓચિંતી જાણે છલકાઈ.. હાથમાં લઇ હાથ, સાવ બેઠા'તા પાસ,
જોશ જોવાનું હતું રમ્ય બહાનું,
" મળવાના યોગ નથી દેખાતા કોઈ"
એવું હાથની રેખાએ કહ્યું છાનું. આઘે રહી ઝૂરવાનું ભાખ્યું'તું દુ:ખ ,
ગયું વ્હાલપના સ્પર્શે વિસરાઈ.

"તુષાર શુક્લ"

આ તું રે ખીલી કે ખીલી રાતરાણી?
આમ ભલે રહે સદા અળગી અજાણી,
આજ સપનામાં રૂંવે રૂંવે માણી. લીસા સુંવાળા કોઈ સરવરમાં તરતી હો
એમ સરે હળવે હથેળીઓ, ધોધમાર ધસમસતી મસ્તીના વેગ થકી
ફાટફાટ નસનસની વેલીઓ, કેવડાની ગંધ થકી મોહિત ભુજંગ માણે અંગની સુગંધ સરવાણી. લંબાવી હાથ હજી અડકું જરાક ત્યાં જ ઝૂકી આવી'તી આખી ડાળી.
નાજૂક નમણાઈ તારી, વેગ ભરી વહી આવી,
પલભરમાં અંતર ઓગાળી, બોલ્યા વિનાય કેટ કેટલું એ કહી જાતી,
મૂંગી આ સ્પર્શ તણી વાણી.