"તુષાર શુક્લ"

માટી પોષે છે, ફૂલ પોષાય છે, વાદળ વરસે છે ફૂલ સિંચાય છે, પવન વહે છે, ફૂલ લહેરાય છે, આકાશ ખૂલે છે, ફૂલ ખીલે છે, પંખી ટહૂકે છે , ફૂલ તહૂકાય છે, પતંગિયું ઉડે છે , ફૂલ રેલાય છે.. આ સઘળું આંખોને દેખાય છે, પણ, ફૂલ એમાંથી કોઈનું ય ક્યા થાય છે? કારણ, ફૂલ જાણે છે કે આ બધા તો બધા માટે છે, ને એથી જ, ફૂલ,
માટી વડે ખરું પણ માટીનું નહિ, માટી માટે નહિ. વાદળ વડે ખરું, પણ વાદળનું નહિ, વાદળ માટે નહિ, પવન વડે ખરું પણ પવનનું નહિ , પવન માટે નહિ. આકાશ વડે ખરું ,પણ આકાશનું નહિ, આકાશ માટે નહિ. પંખી વડે ખરું પણ પંખીનું નહિ, પંખી માટે નહિ, પતંગિયા વડે ખરું પણ પતંગિયાનું નહિ, પતંગિયા માટે નહિ..
એ તો બસ છેકેવળ તુષારનું.. તુષાર માટે ..કારણકે એ જાણે છે કે તુષાર ધરતી પર આવેછે જ કેવળ ફૂલ માટે..ને એટલે જ ફૂલ એમાં ભીંજાય છે.. એનું થાય છે..એમાં સમાય છે.
.બસ , આંખોને જુદું દેખાય છે.