"તુષાર શુક્લ"

બરફના ગોળા સાથે એકલા પીગળતા હતા, ગલીમાં એમની અમે બલ્બ શા સળગતા હતા.
હતી કંઈ કેટલી વાતો અમારા હૈયામાં, ગજા કરતાંય વજન ઝાઝું હતું નૈયામાં.
ડૂબી જવાનું એના ભાગ્યમાં લખાયું હતું, કિનારો સામે હતો તોય નાં પહોંચાયું હતું.
હજી એ સાચવી છે નોટબુક એ દિવસોની, છે સાવ કોરી તોય મહેક એમાં ફૂલોની.
કોઈએ હાથમાં લઇ હૈયા સાથે ચાંપી હતી, અડાડી હોઠને એ પાછી અમને આપી હતી
કોઈના સ્પર્શનું જાદુ છે એમાં આજે પણ, મને ખબર છે એની ખુશ્બુનું છે શું કારણ.
જરૂરી છે જ નહિ પ્રેમ માહે મળવાનું, જરૂરી છે જ નહિ પ્રેમ માહે ભળવાનું,
જરૂરી છે તો બસ છે પ્રેમમાંપીગળવાનું, વહી શકે છે જેને આવડે ઓગળવાનું.
ન આવડે એ બધાયે સમયના કેડી છે...