"તુષાર શુક્લ"

આંગણાની ધરતીમાં મૂળ નાખનારું વૃક્ષ જ્યાં સિંચાય છે ત્યાં સંબંધાય પણ છે. આંગણાનું વૃક્ષ પરિવારની પીડા અને પ્રસન્નતાને સંવેદે છે.મકાનની દીવાલો માત્ર સાક્ષી બને છે, વૃક્ષ સાક્ષીભાવે નથી જોતું. એ પરિવારના સભ્ય રૂપે જીવે છે. ઘરની બહાર હોવા છતાં એ ઘરની અંદર છે. ઘર એની ભીતર છે. ઘરની દીકરી પરણીને સાસરે જાય ત્યારે એ ડૂસકું ભારે છે...અને ઘરની વહુઆરુનો ખોળો ભરાય ત્યારે લીલુછમ મલકાય છે.
કપાયેલા શિરીષ વૃક્ષની સુગંધિત સ્મૃતિ મને આજે પણ ત્યાંથી વાહન ચલાવતા રોકે છે. "